சனி, ஜனவரி 06, 2018

கல்வி அடிப்படைவாதம்

கல்வி அடிப்படைவாதம்

மு.சிவகுருநாதன்

     வேலூர் மாவட்டம் பணபாக்கம் பள்ளி மாணவிகள் தற்கொலை மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்த பல்வேறு நிகழ்வுகள் குறித்து நமது ஆசிரியப் பெருந்தகைகளும் ஊடகங்களும் தீர்ப்பெழுதி முடித்து விட்டார்கள். ஆனால் யாரும் உண்மையான காரணங்களைக் கண்டடையவில்லை. 

   ஊடகங்களும் அரசுகளும் ஆசிரியர்கள்தான் காரணமென்கின்றன. ஆசிரியர்களோ மாணவர்களைத் தண்டிக்கும் முறையே இன்றும் வேண்டும் என்று பிடிவாதம் செய்கின்றன. மீண்டும் குருகுலக்கல்விப் பெருமை பாடவும் இது வாய்ப்பாக அமைகிறது. சமூக ஊடகங்களில் ஆசிரியர்கள் பலரது எதிர்வினை அவர்களது கல்வியையும் பெற்ற பட்டங்களையும் கேள்விக்குள்ளாகின்றன. 

      பெண் குழந்தைகள் சிகரெட் புகைக்கும், நடனமாடும் காணொளிகளை நாள்தோறும் வெளியிட்டு, “பாரீர்! கல்விச் சீரழிவை!! ஆசிரியர்களின் கையைக் கட்டியதன் விளைவு!!!”, என்று உரக்க கூவுகிறார்கள். அதுவும் பெண் குழந்தைகள் சிகரெட் புகைப்பதும் நடனமாடுவதும் கல்விச் சீரழிவு என்று சொல்லும் இந்தக் கல்விக் கல்விக் கலாச்சார வாதிகளின் பண்பை உணந்துகொள்ள போதுமானது. இது ஒரு குற்றச்செயல் என்கிற அடிப்படை உணர்வு கூட இல்லாமற் போனதன் காரணம் விளங்கவில்லை? 

   குருகுலக் கல்விப் புகழ்பாடும் சாதிய, இந்துத்துத்துவ மனநிலைக்கு ஆசிரியர்கள் செல்வது, அவர்களது அடிப்படைவாத பண்பை நமக்கு தெளிவாக்குகிறது. மெக்காலே கல்வியின் குறைகளைக் கொண்டே குருகுலக் கல்வியில் சரணடைவது மிக மோசமானது. கல்வியின் இந்த அடிப்படைவாதம் மிக மோசமானது. இது கல்வியைப் படுகுழிக்குள் தள்ளவல்லது. 

   மதம், மொழி, இன, சாதி அடிப்படைவாதங்களைப் போலவே இந்தக் கல்வி அடிப்படைவாதமும் அபாயகரமானது. கல்வி பற்றிய பழம் மதிப்பீடுகள், வேதக் கல்வி, குருகுலக் கல்வி, நன்னூல் இலக்கணங்கள் வாயிலாக கல்வியை அணுகுதல் என்பதை நாம் கல்வி அடிப்படைவாதமாக  வரையறுக்கலாம். 

   கல்வியில் நடக்கும் அநீதிகளுக்குக் கல்வி முறை பெரிதும் காரணமாக இருக்கிறது. அதைத் தடுக்க, தட்டிக் கேட்க வாய்ப்பிருந்தும் வாளாயிருக்கின்ற ஆசிரியர்களுக்கு இதில் பெரும்பங்கு இருக்கிறது. இருக்கின்ற முறைகளை எவ்வித விமர்சனமின்றி செக்குமாட்டுத் தன்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனோபாவம் சமூக அநீதி என்பதையும் ஆசிரியர்களும் சங்கங்களும் உணர்வதேயில்லை. 

    இன்றையக் கல்விக் கொடுமைகளுக்குக் காரணமான சிலவற்றைப் பட்டியலிடலாம்.


  • கல்விமுறைகள், தேர்வு முறைகள்
  • பாடத் திட்டங்கள், பாட நூல்கள், கற்பிக்கும் முறைகள்
  • பள்ளிகளில் காலிப் பணியிடங்கள்
  • உள்கட்டமைப்பு வசதிகளின்மை
  • அரசின் கொள்கைகள்
  • கல்வி அலுவலர்களின் அதிகாரப் போக்கு
  • ஆசிரியர்களின் மனநிலை, உளவியலற்ற அணுகுமுறை
  • ஆசிரிய சங்கங்களின் மக்களுக்கு எதிரான போக்கு
  • கல்வி பற்றிய புரிதலின்மை
  • அடிப்படைவாத கல்வி அணுகுமுறை

   கல்வி பற்றிய புரிதல் புரிதலின்மை சமூகம் முழுதும் விரவியுள்ளது. அரசுக்கே இது இல்லை என்பதே உச்சம். தெரியவில்லை என்று சொல்வதைவிட கல்வியைக் கைகழுவத் தயாராகும் அரசுகளிடம் வேறென்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? கல்வியை வணிகமாக்கிய மத்திய, மாநில அரசுகள் கல்விச் சீரழிவிற்கு முதன்மைக் காரணமாக இருக்கின்றன. 

    ‘நீட்’ தேர்வு சர்ச்சையில் கல்வியை பொதுப்பட்டியலிருந்து மாநிலப் பட்டியலுக்குக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று பரவலாகப் பேசப்பட்டது. நல்லதுதான். 1960 களின் இறுதியில் கோத்தாரி கல்விக்குழு கல்வி ஒதுக்கீட்டை 6% ஆக்கச் சொன்னது. 50 ஆண்டாகியும் அரசுகள் செயல்படுத்தவில்லை. இன்றைய நிலையில் 10% கூட போதாது. கார்ப்பரேட் பிச்சைகள் (இங்கு இலவசம் என்ற சொல்லைத் தவிர்க்கிறேன்) வாராக்கடன்கள் அளவைப் பார்த்தால் 10% எளிதில் சாத்தியப்படும் என்பது விளங்கும். ஆனால் அடித்தட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்படும் இலவசங்களை மட்டுமே ஒழிக்க நினைக்கும் நடுத்தர வர்க்க கல்விச் சமூகங்கள் இதை உணர வாய்ப்பே இல்லை. 

    மத்திய அரசின் கல்வி ஒழிப்பு நடவடிக்கைகள் ஒருபுறமிருக்க, மாநில அரசு கல்விக்கு என்னதான் செய்கிறது?  இன்றைய பள்ளிக் கல்வியின் நிலையை ஆராய்ந்தால் இது நன்கு புலப்படும். அனைவருக்கும் தொடக்கக் கல்வித்திட்டம், அனைவருக்கும் இடைநிலைக் கல்வித்திட்டம் போன்ற திட்டங்கள் இல்லையென்றால் மாநிலத்தில் கல்வியே இல்லை என்கிற நிலைதான். மாநில அரசின் கீழ் பணியாற்றும் ஆசிரியர்களை இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் மாற்றி மாநில அரசு சாதனை புரிந்திருக்கிறது! இதனால் 1 முதல் 10 முடிய உள்ள வகுப்புகளுக்கு ஆசிரியர் பணியிடங்கள் பெருமளவு நிரம்பியிருக்கிறது. ஒப்பீட்ட்டளவில் மேனிலை வகுப்புகளில் காலியிடங்கள் அதிகம்.

      மேனிலைக் கல்வியில் 11, 12 வகுப்புகளுகளிலும் அரசுக் கல்லூரிகளிலும் காலிப் பணியிடங்களுக்கு அளவில்லை. இங்கு பெற்றோர் ஆசிரியர் கழக ஆசிரியர்கள் அதாவது தற்காலிக ஆசிரியர்கள்; கல்லூரிகளில் கவுரவ (!?) விரிவுரையாளர்கள். பணபாக்கம் பள்ளி மாணவிகள் கொலையில் (வேறு வழியில்லை; அரசு, துறை, ஆசிரியர்கள், சமூகம் என அனைத்து தரப்பும் சேர்ந்து செய்த கொலைதான்!) உடனடியாக நான்கு தற்காலிக ஆசிரியர்கள் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டனர். அவர்களுக்கு அதிகபட்ச ஊதியம் ரூ.5,000 தாண்டாது. உள்ளூர் பெற்றோர் ஆசிரியர் கழகம் அல்லது மாவட்ட பெற்றோர் ஆசிரியர் கழகம் ஆகியவற்றால் நியமனம் செய்யப்பட்டவர்கள். 

     சில பள்ளிகளில் நிரந்தர ஆசிரியர்களைவிட தற்காலிக ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமுள்ள பள்ளிகள் ஏராளம். இவர்களை குழந்தைகள் அணுகும் தன்மையில் வேறுபாடுகள் இருக்கிறது. பணபாக்கம் நிகழ்விற்கு இது ஒரு காரணம். 

   தி.மு.க. ஆட்சியில் தரம் உயர்த்தப்பட்ட மேனிலைப்பள்ளிக்கு தலைமையாசிரியர், கணிதவியல், இயற்பியல், வேதியியல், உயிரியல், ஆங்கிலம் என 5 பணியிடங்களை மட்டுமே அனுமதித்தனர். இதன் மூலம் ஒரு பாடப்பிரிவு மட்டுமே தொடங்க முடியும். தமிழுக்கு ஆசிரியர் தேவையில்லை என்பது இவர்களது கணிப்பு. 

    பின்னர் அ.இ.அ.தி.மு.க. அரசு இவர்களுடன்கூட தமிழ், வரலாறு, பொருளியல், கணக்குப் பதிவியல் – வணிகவியல் என கூடுதல் பணியிடங்களை ஏற்படுத்தியது. இது பாராட்டத்தக்க முயற்சி.  ஆனால் பழைய பள்ளிகளுக்கு இந்தப் பணியிடங்கள் வழங்கப்படவில்லை. காலியிடங்களும் முழுமையாக நிரப்பப் படவில்லை.

       ‘நீட்’ தேர்வுக்குத் தயாரிக்கிறோம் என்று சொல்பவர்கள் மேனிலை வகுப்புகளில் தாவரவியல், விலங்கியல் பாடங்களில் தனித்தனி ஆசிரியர்கள் இல்லை. கணிதவியல் பிரிவிற்கான குறுகிய பாடத்தையும் (short version) அறிவியல் பிரிவிற்கான (long version) இரண்டையும் தாவரவியல், விலங்கியல் ஆகியவற்றில் ஒன்றை மட்டும் படித்த ஆசிரியர்கள் எடுக்கிறார்கள். தனித்தனி பாட ஆசிரியர்கள் நியமிப்பதை நிறுத்தி உயிரியல் ஆசிரியர்கள் நியமனம் செய்யப்படுகின்றனர். இதில் ‘நீட்’ தயாரிப்புப் பெருமைக்கு அளவில்லை.

   தொழிற்கல்விப் பாடப்பிரிவுகளை தவணை முறையில் ஒழித்தாகிவிட்டது. கணினி அறிவியல் ஏதோ பெயருக்கு மட்டுமே. நிரந்தரக் கணினி ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட்டால் இரு கணினிப்பிரிவுகள் தொடங்க முடியும். புதிய கணினிகள், கணினி ஆய்வகம் இருக்க வேண்டும். கழிப்பறைகளே பிரச்சினை எனும்போது கணினி ஆய்வகம் பற்றி பேசமுடியுமா என்ன? கணிதவியல் பாடத்திற்குப் பதிலாக உயிரியல் பாடம் உள்ள கணினிப்பிரிவுகள் இங்கு தொடங்கப்படுகின்றன. கல்வித்துறை விதிகள் இதை அனுமதிக்கின்றன. தேர்ச்சி விழுக்காட்டை அதிகரிக்கும் இந்த குயுக்தி நடைமுறைகள் மூலம் மெத்தப்படித்தவர்களின் சூதும் வாதும் வெளிப்படக் காணலாம். 

    அண்மையில் ஒரு முதுகலை வரலாற்றுப் பாட ஆசிரியரிடம் பேசும்போது, “200 மதிப்பெண்களுக்குப் பதிலாக 90 மதிப்பெண்கள் தேர்வு நடத்துவதும் 10 மதிப்பெண்களை அகமதிப்பீடாக வழங்குவதும் கல்வியின் தரத்தைச் சீரழிக்கும்”, என்று பொங்கி எழுந்தார். இத்தனை ஆண்டுகாலம் 11 ஆம் வகுப்பைப் புறக்கணித்து ஒரு வகுப்புப் பாடத்திற்கு மட்டும் 200 மதிப்பெண்கள் தேர்வு நடத்திய மோசடியை அவர் மட்டுமல்ல; இந்த கல்விச் சமூகங்கள் என்றும் உணரப் போவதில்லை. 

    11 ஆம் வகுப்புக்குப் பொதுத் தேர்வு நடத்துதல், அகமதிப்பீட்டு மதிப்பெண்கள் 10 அளித்தல் போன்றவற்றை இன்றைய நிலையில் கல்வித்துறையின் பெருஞ்சாதனையாகவே மதிப்பிடலாம். இதனை சாத்தியமாக்கிய கல்வித்துறைச் செயலாளர் உதயச்சந்திரன், கல்வி அலுவலர்கள், கல்வியமைச்சர் ஆகியோர் பாராட்டிற்குரியவர்கள். இதைத் தேர்வுச் சீர்திருத்தங்களின் ஓரங்கமாக ஏற்கலாம். ஆனால் இன்னும் கடக்க வேண்டிய தொலைவு மிக நீண்டது. 

   தேர்வு முறைகளை மாற்றாமல் கல்வியில் புரட்சி சாத்தியமில்லை. வெறும் மனப்பாடத்திறனை மட்டுமே சோதிக்கும் போட்டித்தேர்வுகளும் பள்ளித்தேர்வுகளும் ஒழிக்கப்பட வேண்டியன. அதற்கு இந்த அகமதிப்பீட்டு முறை ஒரு முன் முயற்சியாக  அமையும். 1 முதல் 9 முடிய உள்ள் வகுப்புகளுக்கு ஒருங்கிணைந்த தொடர் மதிப்பீட்டு முறை (CCE)  அமலில் உள்ளது. இதை சர்வரோக நிவாரணி என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும் 60:40 என்கிற விகிதாச்சாரம் மனப்பாடக் கல்வியை சிறிது குறைக்கும். 50:50 என்பதே நமது இலக்காக அமைவது நலம். மொழிப்பாடங்களுக்கு இரு தாள்கள் என்ற கொடுமையும் ஒழிக்கப்பட வேண்டியதே. 

    இதே  முப்பருவ மற்றும் CCE முறை 10, 11, 12 சிறிய மாற்றங்களுடன் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால் நல்லது. 70:30 அல்லது  75:25 என்ற விகிதங்களில் 10, 11, 12 வகுப்புகளுக்கு அமைவது நல்லது. 10 மதிப்பெண்கள் போதாது. இருப்பினும் தொடக்கப்புள்ளியாக இதை வரவேற்பதில் நமது ஆசிரியர்களுக்கு என்ன சிக்கல் இருக்க முடியும்? சில பதிவேடுகளைப் பராமரிக்க வேண்டும் என்பதற்காக பழைய தேர்வு முறையே தேவை என்பது அறிவீனம். 

     புதிய பாடத்திட்டம் அமலாகும் வரை காத்திராமல் பழைய பாடநூலுக்கே 11, 12 வகுப்புகளில் புதிய முறை அமல் செய்திருப்பது  சிறப்பு. ஆனால் 10 வகுப்பிற்கு ஏன் இதை அமல் செய்யவில்லை? இதைக் கேட்பதற்கு ஆசிரிய சமூகங்கள், சங்கங்கள் தயாராக இல்லை என்பதுதான் வேதனையானது. இவர்கள் CCE யினால் கல்வி கெட்டுவிட்டதாக புலம்பித் தீர்ப்பவர்கள். எனவே அகமதிப்பீட்டையும் விரும்பவில்லை என்பதே உண்மை. 

    தேர்வுகள், மதிப்பெண்கள், தேர்ச்சி விழுக்காடு போன்ற மிரட்டல்கள், நெருக்கடிகள் ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் ஆகிய இருதரப்பிற்கும் உண்டு. இவற்றைக் கடக்கவாவது புதிய முறையை ஆதரிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தும், மனப்பாடக் கல்வியை இன்னும் கொண்டாடும் மனநிலையை அடிப்படைவாதமன்றி வேறென்ன சொல்வது? 

    ஆசிரியர்களுக்கு மட்டுமல்ல; கல்வி அலுவலர்களுக்கும் உளவியல் பயிற்சி அளிக்கப்பட வேண்டும். தேர்ச்சி நெருக்கடிகளை உண்டாக்கி மாணவர்களைத் தற்கொலைக்குத் தள்ளுவது  இவர்கள் அனைவருமே. ஏதாவது நிகழ்வு நடக்கும்போது பாதிக்கப்படுவது ஆசிரியர்கள் மட்டுமே. அப்போதாவது புத்தி வரவேண்டாமா? கல்வித்துறை, ஆசிரியர்கள், பெற்றோர்கள், உறவினர்கள், ஊடகங்கள் ஆகிய அனைத்து தரப்பும் குழந்தைகளுக்கு பெரும் உளவியல் நெருக்கடியை உண்டு பண்ணுகிறது. இதற்குத் தேர்வு முறை அடிப்படையை அசைக்க வேண்டியுள்ளது. எனவே அவை சார்ந்த நடவடிக்கைகள் வரவேற்கப்பட வேண்டியது அவசியமானது.

    கல்வியில் மாற்றம் வர இன்னும் நெடுந்தூரம் பயணிக்க வேண்டியுள்ளது. கல்வி சார் சமூகங்களும் இயக்கங்களும் இதற்கான முன்னெடுப்புகளை எடுக்க வேண்டியது  அவசியம். இது கூடிய விரைவில் நடக்க வேண்டும். இனியாவது குழந்தைகளின் கல்விப் படுகொலைகளைத் தடுக்க நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். பழமைவாத சிந்தனைகளை ஒழித்து மாற்றுக்கல்வி குறித்து இனியாவது யோசிப்போம்.  

ஞாயிறு, டிசம்பர் 10, 2017

மற்றமையை மறுக்கலாமா?

மற்றமையை மறுக்கலாமா?

மு.சிவகுருநாதன்

      பொதுப்பிரச்சினைகளில் எவ்வித கருத்தையும் தெரிவிக்காத, கண்டுகொள்ளாத  ஆசிரியர் சமூகங்கள் தங்களுக்கு ஒரு சிக்கல் என்றால் மட்டும் பொங்கி வழிவதை சமூக ஊடகங்களில் காணமுடிகிறது. இது அடிக்கடி நிகழும் வழக்கமான ஒன்றுதான். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆனந்த விகடன் இதழில் பாரதி தம்பி ‘கற்க கசடற…’ என்னும் தொடரில் விடுப்பு நாள்களின் கணக்கை வெளியிட இவ்வாறு பொங்கிய நிகழ்வும் நடந்தது. நீதிபதி கிருபாகரன் விமர்சனத்திற்கு ஆசிரியர் சமூகம் பொங்கி எழுந்தது ஒருபுறம். அதற்காக வழக்குப் போட்டுக் கைது செய்தது கருத்துரிமைக்கு எதிரான தாக்குதலாகவே எடுத்துக்கொள்ள முடியும். 

     வேலூர் மாவட்டம் பணப்பாக்கம், திருவாரூர் மாவட்டம் குளிக்கரை ஆகிய பள்ளிகளில் நடந்த நிகழ்வுகள் அவர்களை  மீண்டும் சமூக ஊடகவெளிக்கு இழுத்து வந்துள்ளது. மற்றமையை (others) மதிக்கமால் வெளியிடப்படும் இப்பதிவுகள் பல சிறுபிள்ளைத்தனமாக உள்ளது. ஓரளவு பொறுப்புடன் திருவாரூர்  திரு .நடனம்  என்பவர் கல்வி தரம் உயர வேண்டுமானால்...” என்னும் தலைப்பில் 14 கோரிக்கைகளை வாட்ஸ் அப்பில் வெளியிட்டுள்ளார். ஆயினும் இதன் மறுபக்கத்தை காணும் தன்மையை ஆசிரியர்கள் இழந்திருப்பது மிகப்பெரிய சமூக அவலம்.  மற்றமையை (others) மறுப்பது பாசிச குணம். புத்தர், இயேசு போன்ற அறிஞர்கள் வெளிப்பாடு மற்றமையை நோக்கியுள்ளதை அவதானிக்கலாம்.

1. மதிப்பெண்ணுக்கு  முக்கியத்துவம்  தரக்கூடாது.
2. பள்ளியில்  பராமரிக்கப்படுகின்ற  தேவையில்லாத பதிவேடுகள்  நீக்கப்பட வேண்டும்.
3. பணியிடைப் ( CRC, BRC பயிற்சியால் எந்த பயனும் இல்லாததால் நீக்கப்பட வேண்டும்.
4. வகுப்பில் குழு அமைப்பில் இல்லாமல் ,சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப ,அட்டைகளை பயன்படுத்தி பாடம் நடத்த ஆசிரியருக்கு உரிமை வேண்டும்.
5. கண்டிப்பாக ஒரு வகுப்புக்கு ஒரு ஆசிரியர் என்ற நிலையை உருவாக்கியே ஆக வேண்டும்.  (தேவைப்பட்டால் இரண்டு,மூன்று பள்ளிகளை கூட இணைத்துக் கொள்ளுங்கள். மாணவர்கள் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தால்)
6.
ஆசிரியரை பாடம் கற்பிக்க மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும் .
8.
எந்த பள்ளியிலும் காலிப்பணியிடமே இருக்கக்கூடாது.
11.
சம வேலைக்கு சம ஊதியம் வழங்கியே ஆக வேண்டும்.
12.
இரண்டு தலைமையின் கீழ் சரியாக பணியாற்ற முடியாது (AEEO, SSA)
13.
பள்ளியில் ஆசிரியைகள் மகப்பேறு விடுமுறைக்குச் சென்றால் கூட,
அந்த இடத்தில் தற்காலிக ஆசிரியர் மூலம் நிரப்பப்பட வேண்டும்.


          மேற்கண்ட 10 கோரிக்கைகள் நியாயமானவையே. அதைப் பற்றி கொஞ்சம். மதிப்பெண்ணுக்கு முக்கியத்துவம் தரும் இன்றைய கல்விமுறை குறித்தும் தேர்வு சீர்திருத்தம் குறித்து கல்விப்புலத்திற்கு வெளியேதான் சில குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. ஆசிரியர்களும் இயக்கங்களும் மவுனமாக இருப்பதேன்? 

    தேவையில்லாத பதிவேடுகள் என்பது ஒருபுறம். ஒரே புள்ளிவிவரங்களைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்பது, மின்னஞ்சல், தாள் மற்றும் குறுந்தகடு அனைத்திலும் கால அவகாசமின்றி உடனடியாக நேரில் வழங்க வலியுறுத்துவது மறுபுறம். சுற்றுச்சூழலை மாசாக்கும் இத்தகைய செயல்பாடுகளும் கண்டிக்கத்தக்கன. கணினி யுகத்தில் புள்ளி விவரச் சேகரிப்பு, தொகுத்தல் ஆகியன மிக இலகுவான செயல்கள். இவற்றில் எவ்விதப் பயிற்சியும் முன் அனுபவமுமின்றி இவ்வாறு நடைபெறுகிறது. 

    பணியிடைப் பயிற்சிகள் தேவைதான். இது நாசமாய்ப் போனதற்கு அனைத்துத் தரப்பும் காரணம். புதிய சிந்தனைகளை, உத்திகளை விவாதித்துச் செயல்படுத்துவதற்குப் பதிலாக பாடக்குறிப்பு உள்ளிட்ட அனைத்தும் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என ஒற்றைமைய  அதிகாரத்துவததைக் கட்டமைப்பது கொடுமை. பயிற்சியின் நாள்கள், நேரம் ஆகியவற்றை அதிகரிப்பது மட்டுமே தீர்வல்ல. ஒரு சில மணி நேரம் பயிற்சி இருந்தாலும் அது உருப்படியாக  அமைய நடவடிக்கை தேவை. ஆசிரியர்களும் புதிய சிந்தனைகளை உள்வாங்க நிரம்பி வழியாதவர்களாக இருப்பதும்  அவசியம். புதிய சிந்தனை என்கிற பெயரில் ஹிட்லரின் பெருமை, இந்து மதப் பெருமை, அமெரிக்க மாடல், வளர்ச்சி போன்ற சொல்லாடல்கள் முன்வைக்கப் படுவதிலிருந்தும் எச்சரிக்கை தேவை. 

    பழைய கற்றல் – கற்பித்தல் முறைகள் சரியல்ல, அவைகள் மாற்றப்படவேண்டும் என்பது எவ்வளவு உண்மையோ பாடக்குறிப்பில் தொடங்கி அன்றாட வகுப்பறைச் செயல்பாடுகள் இவ்வாறுதான் இருக்க வேண்டும் என திணிப்பது அராஜகம். ஆனால் இதுதானே நடக்கிறது! 

     ஒரு வகுப்பிற்கு ஒராசிரியர் இருக்கத்தான் வேண்டும் இன்று அரசுப் பள்ளிகளில் மாணவர் எண்ணிக்கை பெரும் சரிவை சந்திக்கிறது. “அரசுப் பள்ளிகளைப் பாதுகாப்போம்” என்கிற குரல் சிலரால் மட்டுமே முன்வைக்கப்படுகிறது. இது பேரியக்கமாக வளரவேண்டும். அருகாமைப் பள்ளிகள் கனவு நனவாக வேண்டும்.  பள்ளிகள் இணைப்பு சமவெளிகளில் எளிது. மலைப் பகுதிகளில் இது சாத்தியமல்ல. அடித்தட்டு மாணவர்களைக் கல்வியை விட்டு துரத்திவிடும். 

    காலிப்பணியிடங்களை நிரப்புதல், விடுப்புப் பதிலி ஆசிரியர்கள் நியமனம் ஆகிய கோரிக்கைகள் நியாயமானது. ஒருவர் ஒருமாதம் விடுப்பு எடுத்தாலும் அந்த இடத்தில் பதிலி ஆசிரியர் நியமிக்க வேண்டும். ஒப்பீட்டளவில் இடைநிலை, பட்டதாரி ஆசிரியர் பணியிடங்களைவிட மேனிலை வகுப்புகளில் முதுகலைப் பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் பணியிடங்கள் மிக அதிக அளவில் காலியாக உள்ளன.  அனைவருக்கும் தொடக்கக் கல்வி இயக்கம் (SSA), அனைவருக்கும் இடைநிலைக் கல்வி இயக்கம் (RMSA) ஆகிய திட்டங்ஃப்களின் மூலம் 1 முதல் 10 வகுப்பு முடிய உள்ள ஆசிரியப் பணியிடங்கள் ஓரளவுக்கு நிரப்பப்படுகின்றன. மேனிலை வகுப்புகளின் காலியிடங்கள் சொல்லி மாளாதவை. பணப்பாக்கம் அரசு மேனிலைப் பள்ளியில்  4 குழந்தைகள் தற்கொலை (!?) செய்துகொண்டதற்கும் இது ஓரு காரணம். ஊடகங்களும் ஆசிரியர்கள் மற்றும் இயக்கங்கள் மறந்துபோன / மறைத்துவிட்ட தகவலிது. 

    ஆசிரியர்களைக் கல்விப்பணிக்கு மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும். அலுவலகப் பணிகளிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும். ஆயினும் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு, தேர்தல் ஆகியவற்றிலிருந்து விலக்கு கோரமுடியாது. 

     சமவேலைக்கு சம ஊதியம் என்கிற வாதம் நியாயமானது. 6 – 8 வகுப்புகள் கற்பிக்கும் உயர்நிலை, மேனிலைப் பள்ளிகளில் இடைநிலை ஆசிரியர்களுக்கு பட்டதாரி ஆசிரியர்களுக்கு இணையான ஊதியம் வழங்கப்பட வேண்டும். தொகுப்பூதியம், பகுதி நேரம், சிறப்பு ஆசிரியர்கள், பெற்றோர் – ஆசிரியர் கழக நியமனங்கள் அனைத்தும் காலமுறை ஊதியத்துடன் நிரந்தர ஆசிரியர் பணியிடங்களாக மாறவேண்டும். 

   இரட்டைத்தலைமை சரியல்ல. இங்கு இன்னும் கூடுதல் தலைமைகள் உள்ளன. அனைவருக்கும் தொடக்கக் கல்வி இயக்கம் (SSA), அனைவருக்கும் இடைநிலைக் கல்வி இயக்கம் (RMSA), பள்ளிக் கல்வித்துறை அலுவலர்கள் (AEEO, DEEO, DEO, CEO), மாவட்ட கல்வி மற்றும் ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனம் (DIET) ஆகிய பல அமைப்புகள் ஒருங்கிணைப்பின்றி இயங்குவதும், அதிகாரத்தைச் செலுத்துவதும் கல்வியை சீரழிக்கும்.  

7.
அதிகாரிகள் பள்ளியில் காணுகின்ற குறைகளை நீக்க ஆலோசனை வழங்க வேண்டுமேயொழிய, குற்றம் கண்டுபிடிப்பதற்காக மட்டுமே வரக்கூடாது.
14. அதிகாரிகள் ஆசிரியர்களுக்கு வழிகாட்டியாகவும், ஆலோசனை வழங்குபவராகவும் இருக்க வேண்டுமேயொழிய,  அடிமைகள் போல் பழிவாங்கத் துடிக்கக் கூடாது.
9. பயிர் நன்றாக வளர கலையை நீக்குவது போல, பள்ளியில் சரியில்லாத மாணவர்களை நீக்கவோ அல்லது திருத்தவோ முழு சுதந்திரம் அளிக்கப்பட வேண்டும்.
10 . ஆசிரியர்களுக்கு பணி பாதுகாப்பு வேண்டும்.


     இறுதியாக, 7, 9, 10, 14 ஆகிய கோரிக்கைகள் பற்றி: 

   கல்வி அலுவலர்கள் அதிகாரம் செலுத்தக் கூடாது என்பது மிகவும் நியாயமானது. ஆனால் குழந்தைகளிடத்தில் நாங்கள் அதிகாரம் செலுத்துவோம்,  அதற்கு சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் வேண்டும் என குரலெழுப்புவது மிகவும் மோசமானதாகப் படுகிறது. அலுவலர்களுக்கு ஆசிரியர்கள் அடிமைகளல்லர். அதைப்போலவே குழந்தைகளும்  ஆசிரியர்களுக்கு அடிமைகள் அல்லவே! 

    சரியில்லாத மாணவர்களை நீக்கவும், திருத்தம் அதிகாரமும் சுதந்திரமும் வேண்டும் என்பது மிக அபத்தமான அடிப்படைவாதக் கோரிக்கை. கல்வி பற்றிய நவீன புரிதல், சட்ட நடைமுறைகள், குழந்தைகள் உரிமைகள் எவற்றையும் கணக்கில் கொள்ளாமல் மெத்தப்படித்த ஆசிரியர்கள் இம்மாதிரியான கோரிக்கைகள் வைப்பதைவிட வேதனை வேறெதுவும் இருக்க முடியாது. 

   ஆசிரியர்களுக்கு ஒவ்வொரு காவலரை அனுப்பி பாதுகாப்பெல்லாம் வழங்க முடியாது. மாணவர்கள், பெற்றோர்கள், சமூகம் ஆகியனவே ஆசிரியர்களுக்குப் பாதுகாப்பு கேடயமாக இருக்க முடியுமே தவிர அரசாணைகள் அல்ல. கல்வி, மாணவர்கள், சமூகம் ஆகியவற்றின் உரிமைக்காகவும் பாதிப்பிற்காகவும் ஆசிரிய சமூகம் குரல் கொடுக்கும் போது இந்த சமூகம் அவர்களுக்கு பாதுகாப்பாக அமையும். எங்கோ நடக்கின்ற ஒன்றிரண்டு நிகழ்வுகளிலிருந்து இனியாவது பாடம் கற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் கல்வியை மட்டுமல்ல; ஆசிரியர்களையும் யாராலும் காப்பற்ற முடியாது.