வியாழன், ஆகஸ்ட் 17, 2017

வாஞ்சிநாதனும் ஈ.வெ.ராமசாமி நாயக்கரும்

வாஞ்சிநாதனும் ஈ.வெ.ராமசாமி நாயக்கரும்

மு.சிவகுருநாதன் 
 

       (தலைப்பைப் பார்த்து யாரும் அதிர்ச்சியடைய வாய்ப்பில்லை. 10 ஆம் வகுப்பு சமச்சீர் சமூக அறிவியல் புத்தகத்தில் 2011 லிருந்து இவ்வாறுதான் இருந்தது. கேட்க நாதியில்லை. எனது ‘தி இந்து’ (பிப். 05, 2015) கட்டுரைக்குப் பிறகு 2016 – 2017 இல்தான் திருத்தப்பட்டது. சில நாள்களுக்கு முன்பு 9, 10 வகுப்பு சமூக அறிவியல் ஆசிரியர்களுக்கான RMSA பயிற்சி ஒன்றில் அதில் பங்கேற்ற பேராசிரியர் ஒருவர் வாஞ்சிநாதன் பற்றி கருத்துரைக்க உடன் கடும் எதிர்ப்பு எழுந்தது. அதை முன்னிட்டு எழுதப்பட்டதே இக்குறிப்பு.)


      ஆஷைச் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு, தன்னைத்தானேச் சுட்டுகொன்று இறந்த வாஞ்சிநாதனின் சட்டைப்பையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட கடிதம் பின்வருமாறு எழுதப்பட்டிருந்தது.

     “ஆங்கில சத்துருக்கள் நமது தேசத்தைப் பிடுங்கிக் கொண்டு, அழியாத ஸனாதன தர்மத்தைக் காலால் மிதித்துத் துவம்சம் செய்து வருகிறார்கள். ஒவ்வொரு இந்தியனும் தற்காலத்தில் தேசச் சத்துருவாகிய ஆங்கிலேயனைத் துரத்தி, தர்மத்தையும், சுதந்திரத்தையும் நிலை நாட்ட முயற்சி செய்து வருகிறான். எங்கள் ராமன், சிவாஜி, கிருஷ்ணன், குரு கோவிந்தர், அர்ஜுனன் முதலியவர் இருந்து தர்மம் செழிக்க அரசாட்சி செய்து வந்த தேசத்தில், கேவலம் கோமாமிசம் தின்னக் கூடிய ஒரு மிலேச்சனாகிய ஜார்ஜ், பஞ்சமனை (George V) முடி சூட்ட உத்தேசம் செய்து கொண்டு, பெருமுயற்சி நடந்து வருகிறது. அவன் (George) எங்கள் தேசத்தில் காலை வைத்த உடனேயே அவனைக் கொல்லும் பொருட்டு 3000 மதராசிகள் பிரதிக்கினை செய்து கொண்டிருக்கிறோம். அதைத் தெரிவிக்கும் பொருட்டு அவர்களில் கடையேனாகிய நான் இன்று இச்செய்கை செய்தேன். இதுதான் இந்துஸ்தானத்தில் ஒவ்வொருவனும் செய்ய வேண்டிய கடமை.

இப்படிக்கு,
R. வாஞ்சி அய்யர்
R. Vandhi Aiyar of Shencotta

     (பக். 150, 151 ஆஷ் கொலையும் இந்திய புரட்சி இயக்கமும், ஆ.சிவசுப்பிரமணியன், காலச்சுவடு வெளியீடு:டிச. 2009) 


     தந்தை பெரியார் ஈ.வெ.ராமசாமியின் புகழ்மிக்க வாசகம் ஒன்று கீழ்க்கண்டவாறு இருக்கிறது.

       “ஈ.வெ.ராமசாமி என்கின்ற நான் திராவிட சமுதாயத்தைத் திருத்தி உலகில் உள்ள மற்ற சமுதாயத்தினரைப் போல் மானமும் அறிவும் உள்ள சமுதாயமாக ஆக்கும் தொண்டை மேற்போட்டுக் கொண்டு அதே பணியாய் இருப்பவன்”,

       (நான் யார்? என்று பெரியார் அளித்த விளக்கம்.)

     


வரலாற்றுத்திரிபுகள்

     வ.வே.சு.அய்யர், எஸ்.சத்தியமூர்த்தி, வாஞ்சிநாதன் (நமக்கு இவ்வாறு சொல்வதில் எந்தச் சிக்கலும் இல்லை. சாதியைத் துறந்தவர்கள் மீது ஏன் திணிக்கிறீர்கள் என்பதே நம் கேள்வி.) போன்றவர்களுக்கு வழங்கும் கருணையில் இம்மியளவுகூட ஜின்னாவிற்கு இவர்கள் வழங்கத் தயாராக இல்லை.

     வில்லியம் ஜோன்ஸ், மாக்ஸ்முல்லர் ஆகியோர் தொடங்கிய ஏசியாட்டிக் சொசைட்டி (1785) மூலமாக புனையப்பட்ட ஆசியப்பண்பாடு, சமஸ்கிருத மேன்மை தொடர்ந்து கல்கத்தா இந்துக் கல்லூரி (1817), பிரம்ம சமாஜம் (1828), ஆரிய சமாஜம் (1875), கோரக்‌ஷினி சபா (1882), இந்து மகாஜன சபா (1884), ராமகிருஷ்ண இயக்கம் (1897) எனப் பல்வேறு வழிகளில் இந்துத்துவம் இங்கே வளர்க்கப்பட்டது. சென்னை மகாஜன சபையின் நிறுவன உறுப்பினர் அனந்தார்ச்சார்லு, பாலகங்காதர திலகர், மதன்மோகன் மாளவியா, அரவிந்தர், லாலா லஜபதி ராய் ஆகியோர் இந்து மகாஜன சபையின் வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையாக நின்றனர். பிரம்ம ஞான சபையின் சென்னைக் கிளை அன்னிபெசன்ட்டால் 1893 இல் தொடங்கப்படுகிறது. இந்திய தேசிய காங்கிரசின் தொடக்கத்தில் (1885) பங்குவகித்த ஜி.சுப்பிரமணிய அய்யர், சாமிநாதய்யர், கேசவப்பிள்ளை போன்றோர் பிரம்ம ஞான சபையின் தீவிர உறுப்பினர்கள்.



     1892 பாலகங்காதர திலகர் – விவேகானந்தர் சந்திப்பு நடைபெற்ற அறையில் 1893 இல் கஜசூரா (அசுரனைப் பழிதீர்த்தல்) என்ற கணபதி வழிபாட்டைத் தொடங்கி அதைத் தேசிய இயக்கத்துடன் இணைக்கிறார். பல மாணவர் உடற்பயிற்சிக் கழகங்கள் , மித்திர மேளா என்கிற நண்பர்கள் சங்கம் (1899), என இறுதியில் 200 இளைஞர்கள் நாசிக் நகரில் ஒன்றுகூடி 1904 இல் அபிநவ பாரத் சமீதி (இளம் இந்தியர்க் கழகம்) அமைக்கப்படுகிறது.



     1906 இல் சியாம்ஜி கிருஷ்ண வர்மா நடத்திய லண்டன் இந்திய விடுதியில் ஹெர்பர்ட் ஸ்பென்ஸர் – இந்தியன் கல்வித்திட்டத்தில் திலகர் பரிந்துரையில் 22 வயது விநாயக தாமோதர சவார்க்கர் - (வி.டி.சவார்க்கர்) படிக்க வருகிறார். (படிப்பு முடிந்ததும் ஆங்கில அரசில் எந்தப் பதவியும் பெறாமல் இந்திய விடுதலைக்கு உழைக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன் இவ்வுதவி வழங்கப்படுகிறது.) வி.டி.சவார்க்கர் கொள்கையால் ஈர்க்கப்பட்ட சியாம்ஜி அபிநவ பாரத் சமீதியில் உறுப்பினராகிறார். ஒரு கட்டத்தில் ஆங்கில அரசின் கண்காணிப்புக்கு அஞ்சி சியாம்ஜி இந்திய விடுதியை வி.டி.சவார்க்கரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு பாரிஸ் (1907) பயணமாகிறார். இவ்வாண்டே இந்திய விடுதியில் வசிக்க வ.வே.சு. அய்யர் வருகை தருகிறார். கொஞ்ச காலத்திலேயே சவார்க்கரின் நம்பிக்கையைப் பெற்ற அய்யர் ரகசிய இயக்கமான அபிநவ பாரத் சமீதியின் துணைத்தலைவரானார். இவ்வியக்கத்தில் வ.உ.சி.யும் ஓர் உறுப்பினர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்திய விடுதியுடன் தொடர்புடைய மதன்லால் திங்ரா கர்சன் வைலி (1907) கொலை தொடர்பாக லண்டனில் வி.டி.சவார்க்கர் கைது (1910) செய்யப்பட்டவுடன் மாறுவேடத்தில் வ.வே.சு. அய்யர் புதுச்சேரியில் தஞ்சமடைந்தார்.



     சமகாலத்தில் எஸ்.ஆர்.ரானாவும் மேடம் பைக்காஜி நிஸ்தம் காமா அம்மையாரும் பாரிஸ் இந்தியர் கழகத்தை நடத்தி வந்தனர். 22 ஆகஸ்ட் 1907 ஆம் நாளில், பைக்காஜி நிஸ்தம் காமா அம்மையார், ஜெர்மனியின் ஸ்டுட்கார்ட் என்ற நகரில், ஒரு மூவர்ணக் கொடியை ஏற்றினார். இக்கொடியை பக்காஜி காமா அம்மையார், வீர சவார்க்கர், சியாம்ஜி கிருஷ்ண வர்மா ஆகியோர் சேர்ந்து வடிவமைத்தனர். பைக்காஜி நிஸ்தம் காமா அம்மையார் அபிநவ பாரத் சமீதி, ஹோம் ரூல் கழகம் ஆகியவற்றிலும் தொடர்புடையவர். ஆயுதப் போராட்டத்தில் நம்பிக்கை உடையவர். இவரின் ஆசிரியப் பொறுப்பில் வந்த வந்தேமாதரம் – ஆங்கில வார இதழில் (1911) ஆங்கிலேயர்களை கொல்ல வெளிப்படையாக அறைகூவல் விடுத்தார். இவர்கள் 1905 – 1911 காலகட்டத்தில் துப்பாக்கி சுடுதல், வெடிகுண்டு வீசுதல், வெடிமருந்து தயாரிப்பு போன்ற ஆயுதப்பயிற்சிகள் மேற்கொள்கின்றனர்.



     இந்நிலையில்தான் நீலகண்ட பிரம்மச்சாரியை பார்க்க புதுச்சேரி வரும் வாஞ்சிநாதனுக்கு வ.வே.சு. அய்யரிடம் பழக்கம் ஏற்படுகிறது. ஒரு மாதம் துப்பாக்கி சுட பயிற்சியும் துப்பாக்கியும் அளித்து ஆஷ் கொலைக்கான சதித்திட்டம் தீட்டப்படுகிறது. ஆஷ் 1911 ஜூன் 17 அன்று கொலை செய்யப்படுகிறார். ஆனால் ஆஷ் கொலைவழக்கில் வ.வே.சு. அய்யர் பெயர் சேர்க்கப்படவே இல்லை. இவர் ஆங்கிலேயர்களிடன் பொது மன்னிப்பு பெற்று 1920 இல் தமிழகம் வந்து, 08, டிசம்பர், 1922 இல் குருகுலம் தொடங்குகிறார். கலெக்டர் ஆஷ் 4 பேரை சுட்டுக்கொன்றார். அதற்குப் பழி தீர்க்கவே இக்கொலை நடைபெற்றதாக பாடநூல் சொல்கிறது. ஆனால் நடந்தது என்ன?



     சுதேசி நீராவிக் கப்பல் கம்பெனி நடத்தியது, கோரல் மில் போராட்டத்தைத் தூண்டியது போன்றவற்றிற்காக வ.உ.சி. 1908 மார்ச் 18 கைது செய்யப்பட்டவுடன் தூத்துக்குடியில் கடையடைப்பும் போராட்டங்களும் நடைபெறுகின்றபோது, நடந்த போலீஸ் துப்பாக்கிச்சூட்டில் நால்வர் கொல்லப்பட்டனர். உத்தரவிட்ட கலெக்டர் ஆஷ் நேரடியாக சுட்டதுபோல் இங்கு வரலாறு எழுதப்படுகிறது. தாமிரபரணி (ஜூலை 23, 1999), பரமக்குடி (செப்டம்பர் 11, 2011) துப்பாக்கிச் சூடுகள் அப்போதைய முதல்வர்களால் நடத்தப்பட்டது என்றால் இவர்கள் ஒத்துக்கொள்வார்களா? மேலும் வாஞ்சிநாதனின் சட்டைப்பையிலிருந்து கைப்பற்றப்பட்டக் கடிதத்தில் இந்த துப்பாக்கிச்சூடு குறித்து எதுவும் இல்லை. மாறாக “கேவலம் கோமாமிசம் தின்னக்கூடிய ஒரு மிலேச்சனாகிய ஜார்ஜ் பஞ்சமனைக் கொல்லும் செயலுக்கு முன்னோட்டம்” என்றே அக்கடிதம் சொல்கிறது.



     வ.வே.சு. அய்யர் பெயரைச் சொல்லவேண்டிய இரு இடங்கள் மிகக் கவனமாகத் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒன்று சேரன்மாதேவி குருகுலப் போராட்டம், மற்றொன்று வாஞ்சிநாதனுக்குத் துப்பாக்கிச்சுடும் பயிற்சியளித்தது.

     (மேலே உள்ளவை எனது ‘கல்விக் குழப்பங்கள்’ நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட சில பகுதிகள்; பாரதி புத்தகாலய வெளியீடு, மார்ச் 2017) 


முழுக் கட்டுரையை பின்வரும் இணைப்பில் காண்க.

பிழைகள் நிறைந்த பள்ளிப் பாடநூற்கள்

http://musivagurunathan.blogspot.in/2015/02/blog-post_66.html

    “இம்மாவட்டத்திலுள்ள (திருநெல்வேலி) சில அருந்ததியப் பெரியவர்கள் இதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட தகவல்களைக் கூறுகின்றனர். ஆஷ்துரை என்ற ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர் சாதிப்பாகுபாடு இல்லாமல் அனைவரையும் சமமாக நடத்தினார். தனது அலுவலகத்தில் நிலவிய சாதிப்பாகுபாட்டை நீக்கி, அனைவரும் ஒரே இடத்தில் மதிய உணவு எடுக்கவேண்டும், ஒரே குடத்திலிருந்து தண்ணீர் குடிக்கவேண்டும் என்று உத்தரவிட்டார். குற்றாலத்தில் உள்ள அருவிகளில் தெய்வங்கள்தான் குளிக்கும். அந்த நீரில் அடித்தட்டு மக்கள் குளிக்கக் கூடாது. பிராமணர்கள் தெய்வத்திற்கு பூஜை செய்வதால் அவர்கள் மட்டும் குளிக்கலாம் என்று இருந்த நிலையை மாற்றி அனைவரும் குளிக்கலாம் என்று உத்தரவிட்ட ஆஷ்துரை அதற்கு முன்னுதாரணமாகத் தானே குளித்தார். அதுபோல திடீரென்று ஏற்பட்ட பேறுகால வேதனையால் யாரும் உதவிக்கு வராத சூழ்நிலையில் பொது வழியில், தனியாகத் துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு அடித்தட்டு இனத்தைச் சார்ந்த பெண்ணை அப்பக்கமாக வண்டியில் வந்த ஆஷ்துரையும், அவரது மனைவியும் தூக்கி, வண்டியில் கிடத்தி, பிராமணர்களின் தெரு வழியே சென்று மருத்துவமனையில் சேர்த்து உதவினர். இதைப் போன்று சாதி வித்தியாசம் பாராமல் அடித்தட்டு மக்களையும், உயர்சாதியினர் போல் சமமாக நடத்தியதால், தங்களது சாதிய அந்தஸ்து குறைவதாக எண்ணி கோபம் கொண்ட பிராமணர்களும் வெள்ளாளர்களும் திட்டமிட்டு ஆஷ்துரையைக் கொன்றனர். இவ்வாறு சாதி உணர்வினால் ஆஷ்துரையைக் கொன்ற வாஞ்சிநாதனை தேச உணர்வினால் கொலை செய்தார் என்று ஆதிக்க சாதியினர் தூக்கிப் பிடிக்கின்றனர் என்றனர். 
 


(அருந்ததியர் வாழும் வரலாறு – மாற்கு, தமிழினி வெளியீடு, ஏப்ரல் 2001)



     “ஆஷ்துரை கொலையில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் அனைவருமே பிராமணர்களாகவும், வெள்ளாளர்களாகவும் இருப்பதோடு அவர்கள் பெரும்பாலும் தென்காசி – செங்கோட்டைப் பகுதியினராக இருப்பதை அறிந்தோம். பிராமணர்களான ஜகநாதன், ஹரிஹரன், வேம்பு, மகாதேவர், பிச்சுமணி என்ற வெங்கடாசலம், தருமராஜன், வெங்கடேஸ்வரன் மற்றும் வெள்ளாளர்களான T.N. சிதம்பரம், முத்துக் குமாரசாமி, சாவடி அருணாசலம், அழகப்பன் போன்ற குற்றம்சாட்டப்பட்ட அனைவரும் தென்காசி – செங்கோட்டைச் சார்ந்தவர்கள்”, (பக். 58, மேல் குறித்த அதே நூல்.)



     “படுபாவிக்கு பிராமணன் என்னும் பெயர் தகுமோ?” என்று வினா எழுப்பி “தகாவாம். வேஷப்பிராமணன் என்னும் பெயரே பொருந்தும்.” என்று பதிலளிக்கும் அயோத்திதாசப் பண்டிதர்,

    “சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட துரைமகனால் ஆயிரமக்கள் சீர்பெற்று ஆனந்தத்திலிருப்பார்கள். சுட்டுக்கொன்ற படுபாவியாலோ ஆயிரம்பேர் அல்லலடந்து சீர்கெட்டிருப்பார்களென்பது அநுபவக்காட்சியாகும். ஆயிரம் பெயரைக் காப்பாற்றிய துரை மகனுக்காகவே சகலசாதி மநுக்களுந் துக்கிப்பார்கள். ஆயிரம் பெயரை குடிகெடுப்பவன் செத்தானனென்றாலோ ஆனந்தங்கொண்டாடுவார்கள்”, (பக். 361, ஜூன் 21, 1911, அயோத்திதாசர் சிந்தனைகள் – தொகுதி 01, தொகுப்பாசிரியர்: ஞான அலாய்சியஸ், நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வு மையம், பாளையங்கோட்டை, வெளியீடு: செப். 1999) 


      “ஆர்.டபள்யூ.டிஇ.ஆஷ்ஷி அவர்கள் மறைந்துவிட்டார்” என்னும் தலைப்பில் சூன் 28, 1911 இல் எழுதப்பட்ட கட்டுரை பின்வருமாறு இருக்கிறது.

     “அதாவது நமது திருனெல்வேலி கலைக்ட்டரவர்கள் சீர்மையினின்று இந்தியாவில் வந்து தனது பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கலைக்ட்டர் உத்தியோகத்தைக் கைக்கொண்டு இவ்விடமுள்ள பூமிகளின் விஷயங்களையும் அந்தந்த பூமிகளின் நீர்ப்பாய்ச்சல் விஷயங்களையும் நன்காராய்ந்தும், நாளாகத் தனது அநுபோகத்திற் கண்டறிந்தவரும் தேச சீர்திருத்தங்களைச் செய்ய வல்லவருமாகவிருந்த ஓர் துரைமகனை ஓர் படுபாவியாகிய துஷ்டன் கொன்றுவிட்டானென்றவுடன் சகல் விவேகமிகுத்த மேதாவிகளும் துக்கத்தில் ஆழ்ந்தினார்களென்பதற்கு ஆட்சேபமில்லை”, (பக். 363, ஜூலை 28, 1911, மேல் குறித்த அதே நூல்.)



     “முன்பு நடந்துள்ள திருநெல்வேலி கலகத்தை யாதாரமாகக் கொள்ளினும் அதிற் பலசாதியோர்களையும் சமரசமாக தெண்டித்திருக்க இப்பிராமணரென்று சொல்லிக்கொள்ளுங் கூட்டத்தோருக்கு மட்டிலும் உண்டாய துவேஷமென்னை. அந்தக் கலைக்ட்டரின் குணாதியங்களை அறிந்த விவேகமிகுத்த மேன்மக்கள் யாவரும் அவரை மிக்க நல்லவரென்றும் கொண்டாடுகின்றனர். ஆதலின் அவரைக் கொலைபுரிந்த காரணம் தங்கள் கூட்டத்தோர் சுகத்தைக் கருதிய ஏதுவாயிருக்குமேயன்றி வேறில்லை”, (பக். 364, ஜூலை 28, 1911, மேல் குறித்த அதே நூல்.)



     சிறைக்குள்ளும், விடுதலைக்குப் பின்னும் அறம் சார்ந்த நூல்கள் பல எழுதியும் மொழிபெயர்த்தும் சிறப்புற்ற வ.உ.சி. திலகரை தனது குருவாக ஏற்றுக் கொண்டவர் மட்டுமல்ல; அபிநவ பாரத் சமீதியின் தீவிர உறுப்பினரும் கூட. எனவே அவரிடமிருந்து இவ்வரிகள் வெளிப்படுவதில் வியப்பொன்றுமில்லை.



“ஓரிர வினிலே ஆறிரு மணிக்கென்

அரங்குள் யான்நன் குறங்குங் காலவண்

செறிந்து மிஸ்டர் சிதம்பரம் பிள்ளையென

றறைந்த சத்தமொன் றனேக தடவை

கேட்டு விழித்து பார்த்தேன் அரங்குமுன்

சிறையின் ஜூனியர் சப்அஸிஸ் டெண்டு

சர்ஜன் நின்று சௌக்கியம் உசாவி

கலெக்டர் ஆஷூவைத் தெரியுமா? என்றான்

நன்றாகத் தெரியும் என்றேன் எப்படி

என்றான் யான் இவண் ஏகியற்கும்

தூத்துக் குடியில் தோன்றிய சுதேசிக்

கப்பல் கம்பெனி செத்தொழிந் ததற்கும்

அவன்கா ரணமென் றறைந்தேன் ஒருவன்

அவனை நேற்று மணியாச்சி ஜங்ஷனில்

சுட்டுக் கொன்று தன்னையும் சுட்டுச்

செத்தான் என்றான் நல்லதோர் செய்தி

நவின்றாய் நீ நலம் பெறுவாய் என்றேன்

உனக்கிவ் வருஷக் கரோஒ நேஷனில்

விடுதலை இலையெனப் பகர்ந்தான் விடுதலை

என்றுமில் லெனினும் நன்றே என்றேன்”,



    (பக். 161, 162 வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளையின் சுயசரிதையிலிருந்து, ஆஷ் கொலையும் இந்திய புரட்சி இயக்கமும், ஆ.சிவசுப்பிரமணியன், காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில் வெளியீடு:டிச. 2009)



     “ஆஷ் கொலை வழக்கில் தொடர்புடையவர்கள் சமய மற்றும் சனாதனப் பிடிப்புகளிலிருந்து விடுபட்ட புரட்சியாளர்களாக இல்லை. இவர்கள் அனைவரும் அன்றைய தமிழ்நாட்டில் சமூக மேலாதிக்கம் செலுத்திவந்த பிராமணர், வேளாளர் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்களே. ‘ஜார்ஜ் பஞ்சமன்’ என்று வாஞ்சியின் கடிதம் ஜார்ஜ் மன்னனைக் குறிப்பிடுகிறது. பஞ்சமர் என்பது தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை இழிவாகக் குறிப்பிடும் சொல். ஜார்ஜ் மன்னனை இழிவானவன் என்று குறிக்க அவனைப் பஞ்சமன் என்றே வாஞ்சி அழைத்துள்ளான். இத்தகைய கருத்தோட்டம் உடையவர்கள் அனைவரையும் ஒன்றுதிரட்டுவது கடினம்.

      இத்தகைய குறைபாடுகள் இருப்பினும் வாஞ்சிநாதனும் அவனைச் சார்ந்தவர்களும் விடுதலை ஆர்வத்தினால் உந்தப்பட்டே ஆஷ் கொலையைச் செய்தனர். அவர்கள் மேற்கொண்ட தனிநபர் பலாத்காரம் தவறானது என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை. அதே நேரத்தில் அச்செயல்கள் எந்தவிதக் குறுகியச் சாதிய உணர்வுடனும் சுயநல நோக்குடனும் செயல்படுத்தப்படவில்லை.; அரசியல் நோக்கத்துடனேயே நடத்தப்பட்டது என்பதனை மறுக்க முடியாது”, (பக். 76,77 ஆஷ் கொலையும் இந்திய புரட்சி இயக்கமும், ஆ.சிவசுப்பிரமணியன், காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில் வெளியீடு:டிச. 2009) என தனது ஆய்வுநூலை நிறைவு செய்கிறார் ஆ.சிவசுப்பிரமணியன். சாதியவாத, மதவாத அரசியலை மறைத்து தேசியவாத அரசியல் போர்வையை போர்த்த முயன்று தோல்வியடைகிறார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.



        முன்னாள் கலெக்டர் எல்.எம். விஞ்சு நடவடிக்கைகள் இந்தக் கோபத்திற்குக் காரணமாக மதிப்பிடும் ஆ.இரா.வேங்கடஜலபதி, “ஆஷ் பலியானதற்குத் தவறான இடத்தில் தவறான நேரத்தில் அவர் இருக்க நேர்ந்தது முக்கியக் காரணம் எனலாம்” (‘ஆஷ் அடிச்சுவட்டில்…’) என்று சொல்கிறார். பகத்சிங் ஆள் மாற்றி கொலை செய்ததுபோலவே, கிட்டத்தட்ட இதையும் கணிக்கிறார். தேசிய உணர்வு, தீவிரவாதமும் தலைதூக்கிய நேரத்தில் பொறுப்புக்கு வந்த ஆஷ் பலிகடாவானதாக இச்சித்தரிப்பு அமைகிறது. இதுவும் ஆஷின் நல்ல, கெட்டச் செயல்பாடுகளைப் புறந்தள்ளுவதன் வாயிலாக சாதி, மத அரசியலைக் குழிதோண்டிப் புதைக்கப் பார்க்கிறது.



      “டேவிட்சன் என்ற கலெக்டரையடுத்து 1910 ஆகஸ்ட் 2 இல் திருநெல்வேலி கலெக்டராக ஆஷ் பதவியேற்றான். இவன் பதவியேற்ற பின்பு, குற்றால அருவியில் காலை நேரத்தில் இரண்டு மணி நேரம் வெள்ளையர்கள் மட்டும் குளிப்பதற்கென்று ஒதுக்கப்பட்டது. இந்நேரத்தில் இந்தியர்கள் அங்கு செல்லக்கூடாது என்ற தடையும் விதிக்கப்பட்டது. இதன் மூலம் தனது இனவெறியை ஆஷ் வெளிப்படுத்திக் கொண்டான்”, (பக். 28, ஆஷ் கொலையும் இந்திய புரட்சி இயக்கமும், ஆ.சிவசுப்பிரமணியன், காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில் வெளியீடு:டிச. 2009) 
 


    என்று தெளிவாக வரையறுக்கும் ஆ.சிவசுப்பிரமணியன் குற்றால அருவியில் இந்தியர்கள் அனைவரும் குளிக்க வழிவகை இருந்ததா என்பதைப் பற்றி எதுவும் கூறுவதில்லை அல்லது கண்டு கொள்வதில்லை. அருந்ததியர் வாழும் வரலாறு நூலில் மாற்கு குறிப்பிடும் குற்றால அருவி குறித்த செய்திக்கு தெளிவான பதில் கிடைக்கவில்லை. ஆ.சிவசுப்பிரமணியன் போன்ற ஆய்வாளர்களும் இவ்வாறு மவுன இடைவெளியால் கடப்பது அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடிய ஒன்று.

    ஆ.இரா.வேங்கடசலபதியின் நூலும் இவற்றைப் பற்றிய தெளிவான தரவுகளையோ, பார்வைகளையோ முன்வைப்பதில்லை. இது எனது வேலையல்ல அல்லது எடுத்துகொண்ட பொருளுக்கு அப்பாற்பட்டது எனவும் புறந்தள்ளிவிட முடியும். 


     ஆஷ் தொடர்பான ஆய்வுகளை மீள் விசாரணை செய்து அன்புச் செல்வம் எழுதி புலம் வெளியிட்ட குறுநூலும் வரலாற்று ஆய்வாக அமையாமல் பகடி செய்யும் விமர்சன நூலாகவே நின்று போகிறது. 


     கடந்த 100 ஆண்டுகளின் வரலாறே எப்படியெல்லாம் திரிக்கப்படும் என்பதற்கு ஆக. 15, 2017 நாளிட்ட ‘தி இந்து’ கட்டுரையே சான்று. இதைப் பற்றிய விரிவான வரலாற்று ஆய்வுகள் இனிதான் எழுதப்பட வேண்டும். தமிழில் வரலாற்று நூல்களின் நிலையையும் இது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.



துணை நின்றவை:



01. அயோத்திதாசர் சிந்தனைகள் – தொகுதி 01, தொகுப்பாசிரியர்: ஞான அலாய்சியஸ், நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வு மையம், பாளையங்கோட்டை, வெளியீடு: செப். 1999

02. அருந்ததியர் வாழும் வரலாறு – மாற்கு, தமிழினி, சென்னை, வெளியீடு, ஏப்ரல் 2001

03. ஆஷ் கொலையும் இந்திய புரட்சி இயக்கமும், ஆ.சிவசுப்பிரமணியன், காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில்

வெளியீடு:டிச. 2009

04. ஆஷ் அடிச்சுவட்டில்: அறிஞர்கள், ஆளுமைகள், ஆ.இரா.வேங்கடாசலபதி, வெளியீடு: காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில்

05. ஆஷ் படுகொலை: மீளும் தலித் விசாரணை, அன்புசெல்வம், வெளியீடு: புலம், சென்னை, டிச. 2011

06. கல்விக் குழப்பங்கள், மு.சிவகுருநாதன், வெளியீடு: பாரதி புத்தகாலயம், சென்னை, மார்ச் 2017

புதன், ஆகஸ்ட் 16, 2017

மீண்டும் நிகழும் வரலாற்றுப் புரட்டுகள்

மீண்டும் நிகழும் வரலாற்றுப் புரட்டுகள்

மு.சிவகுருநாதன்


   (ஆகஸ்ட் 15, 2017 ‘தி இந்து’ நாளிதழின் ‘இங்கே.. இவர்கள்.. இப்படி!’ பகுதியில் “அன்றைக்கு தாத்தா செய்தது தப்புத்தானே..!”, என்ற வாஞ்சிநாதனின் பேரன் மதியழகன் என்கிற இரா.ஜெயகிருஷ்ணனின் நேர்காணல் கட்டுரை வெளியாகியுள்ளது. அதிலுள்ள வரலாற்றுப் புரட்டுக்களுக்கான எதிர்வினை இது.) 
 
 


     வரலாற்று நிகழ்வுகள் மீண்டும் ஒருமுறை திரும்ப நிகழும் என்பார்கள். இங்கு வரலாற்றுப் புரட்டுகள் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்வது வாடிக்கையாகிப் போனது.

     வாஞ்சிநாதன் பற்றிய மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றுப் பக்கங்கள் நிறைய இருக்க, புனைவுகளின் உற்பத்தி கொஞ்சமும் குறைவின்றி உள்ளது. இம்முறை வாஞ்சியின் வாரிசுகளின் மூலமாக உற்பத்தியாகும் புரட்டுகள் வித்தியாசமானவை. இம்மாதிரியான திரிபு வேலைகளை எவ்வித கேள்விக்கும் இடமின்றி பிரசுரிப்பது எவ்வகையிலான இதழியல் அறம் என்று நமக்கு விளங்கவில்லை.

     வாஞ்சி ஆஷைச் சுட்டுகொன்றது ஜூன் 17, 1911. அப்போது அவனது மனைவி பொன்னம்மாள் ஏழு மாத கர்ப்பிணி. உறவினர்கள் இவரைக் கைவிட்டுவிட கூட்டு வண்டியில் அழைத்துச் சென்று பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர் அடைக்கலம் கொடுத்ததாகவும், தனது தாய் லெட்சுமி பிறந்த பிறகு தாயையும் சேயையும் பிரித்து, வாஞ்சியின் வாரிசைக் காப்பாற்ற, கந்தவர்வக்கோட்டை கடைகாரரிடம் குழந்தை லெட்சுமியை ஒப்படைத்தும் வாஞ்சியின் மனைவியை மயிலாப்பூர் கச்சேரி ரோட்டில் பாதுகாப்பாக தங்க வைத்ததும் நடந்ததாம்!

     இந்தச் செயல்களை எல்லாம் செய்தபோது முத்துராமலிங்கத்திற்கு 3 வயது. நீங்கள் நம்பித்தான் ஆகவேண்டும்! அக்டோபர் 30, 1908 இல் பிறந்த முத்துராமலிங்கம் 1911 ஜூனில் கூட்டு வண்டி கட்டிக் கொண்டு வந்து வாஞ்சியின் மனைவியை எப்படி மீட்க முடியும்?

    திருஞான சம்பந்தர் ஞானப்பால் குடித்துவிட்டு ‘தோடுடைய செவியன்’ என்னும் தேவாரப்பாடலைப் பாடவில்லையா? எனவே இதையும் நம்பிவிட்டு போங்களேன்! முன்பொருமுறை வாஞ்சிநாதன் பற்றிய புனைவு தமிழ் வார இதழொன்றில் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. ஜூலை 12, 1981 குங்குமம் இதழில் ஜோதி வளையாபதி என்பவர் இதைப் போன்று பல்வேறு கதைகளை அளந்தார். “சேரன்மாதேவி வ.வே.சு.அய்யர் குருகுலத்தில் பரங்கிக்காயில் கைத்துப்பாக்கியை ஒளித்துக் கொண்டுவந்து, வாஞ்சிநாதனுக்கு துப்பாக்கிச் சுடும் பயிற்சியளித்தேன்”, என்கிற இவரது கதை பிரபலம்.

     1910 இல் வ.வே.சு.அய்யர் புதுச்சேரி வருகிறார். ஆஷ் கொலை ஜூன் 17, 1911 இல் நடக்கிறது. 1920 இல் பிரிட்டிஷ் அரசிடம் மன்னிப்புக் கடிதம் அளித்து, தேசத் துரோகச் செயல்களில் ஈடுபடமாட்டேன் என்கிற உத்திரவாதத்துடன் பொது மன்னிப்பு பெற்று 1921 இல் சேரன்மாதேவி குருகுலம் தொடங்குகிறார். 1921 இல் தொடங்கப்பட்ட குருகுலத்தில் 1911 கொலைக்கான பயிற்சி நடந்தது எப்படி? இதற்கான மறுப்பை வெளியிடக் கூட அவ்விதழ் விரும்பவில்லை என்பதை ஆ.சிவசுப்பிரமணியன் தமது நூலில் எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

    ‘முத்துராமலிங்கம் அடைக்கலம் கொடுத்தது’ மட்டுமின்றி மேலும் பல வரலாற்றுப் புரட்டுகளையும் அடுக்கிக்கொண்டே போகிறார் இந்த வாரிசு.

    பாட்டியைக் காட்டிக்கொடுப்பவர்களுக்கு பத்தாயிரம் சன்மானம் (கட்டுரையில் அபராதம் என்று தவறாக உள்ளது.) அறிவித்தது பிரிட்டிஷ் அரசு.

    அடைக்கலம் கொடுப்பவர்களின் சொத்துக்களை பறிமுதல் செய்து சிறையில் அடைப்போம் என்று எச்சரித்தது.

     மேற்கண்ட நிகழ்வுகள் நடந்தற்கான ஆதாரங்கள் வரலாற்றில் உண்டா? எனக்கேட்டால் ‘இல்லை’ என்பதே உண்மை.

    நீலகண்டப் பிரம்மச்சாரி பற்றிய துப்புக் கொடுப்பவர்களுக்கு ரூ. 1000 சன்மானம் அறிவிக்கப்பட்டது. வாஞ்சியின் தந்தையார் ரகுபதி அய்யர் விசாரிக்கப்பட்டார். திருவாங்கூர் சமஸ்தான் ஊழியர்கள் மாறுதல், பணிநீக்கம் ஆகிய நடவடிக்கைகளுக்கு உள்ளாயினர். (பார்க்க: ஆஷ் கொலையும் இந்திய புரட்சி இயக்கமும், ஆ.சிவசுப்பிரமணியன், காலச்சுவடு பதிப்பகம், நாகர்கோவில் வெளியீடு: டிச. 2009)

     இறுதியாக ஒன்று: வாஞ்சி அய்யர் துப்பாக்கியை எடுத்தது தப்பு என்று வாரிசு சொல்ல வரவில்லை. கர்ப்பிணி மனைவிக்கு மாற்று ஏற்பாடு செய்யவில்லையே என்கிற ஆதங்கமே இங்கு தப்பாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆஷின் வாரிசுகளின் கருத்துகள் ஆ.இரா.வேங்கடாசலபதியின் ‘ஆஷ் அடிச்சுவட்டில்..’ நூல் மூலம் வெளிவந்துள்ளது. இவை இரண்டிற்குமான வேறுபாடுகள் இங்கு மனங்கொள்ளத்தக்கது.

புதன், ஆகஸ்ட் 09, 2017

பட்டியல் அரசியல்

பட்டியல் அரசியல்

மு.சிவகுருநாதன்



        திருவாரூர் மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு பள்ளி ஒன்றின் ஆசிரிய நண்பர் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க, பள்ளியில் புகைப்படமாக வைக்க, 10 விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களின் பட்டியல் ஒன்றைத் தயாரித்தேன். இப்பட்டியல் ஏற்கப்படுமா என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இம்மாதிரிப் பட்டியல் தயாரிப்பதன் பின்னணியிலுள்ள அரசியல் பேசவேண்டியது. முதலில் எனது பட்டியலைத் தந்து விடுகிறேன்.

01. ம.சிங்காரவேலர் (1860 - 1946)

02. கோபாலகிருஷ்ண கோகலே (1866 - 1915)

03 . மகாத்மா காந்தி (1869 - 1948)

04. ஜவகர்லால் நேரு (1889 - 1964)

05. நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ் (1897 - 1945)

06. ஈ.வெ.ராமசாமி (1879 - 1973)

07. கு.காமராஜ் (1903 - 1976)

08. பி.சீனிவாசராவ் (1906 - 1961)

09. பகத்சிங் (1907 - 1931)

10. ப.ஜீவானந்தம் (1907 - 1963)



      ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் பின்னால் அரசியல் ஒளிந்துள்ளது என்பது மிக வெளிப்படையானது. தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகள் இவற்றுள் இடம் பிடிக்கின்றன. இப்படி பட்டியல் போடுவது மிகவும் சிக்கலானது. எண்ணிக்கை சிக்கலை இன்னும் தீவிரப்படுத்தும். 10 க்குள் அடக்குவது அவ்வளவு எளிதான காரியமா என்ன? இலக்கிய உலகில் க.நா.சு. வின் பட்டியல் வெகு பிரசித்தம். அதை ஜெயமோகன்கள் தொடர்வதும் உண்டு. ஆனால் சில நேரங்களில் பட்டியலிடுதல் தவிர்க்க முடியாதது.

     வழக்கமாக நமது பாடநூல் வரலாறுகளின் செக்குமாட்டுத் தன்மையைப் புரிந்து கொள்வது நலம். தமிழ் சினிமா பாணியிலான ஒரு புள்ளிக் குவி மையக் கோட்பாடே இவற்றின் உட்கிடை. பன்மைத்துவம் அரசியல் சட்டத்திலும் வெற்றுப் பேச்சிலும் மட்டுமே; நடைமுறையில் தலைகீழ் மாற்றம். பொய்கள், புனைவுகள் மற்றும் அவதூறுகளால் நிரம்பியது வரலாற்றுப் பாடநூல்.

    இந்திய தேசிய காங்கிரஸ்தான் இந்திய அளவிலான முதல் அரசியற்கட்சி. அதிலிருந்துதான் எல்லாம் கிளைக்கின்றன. கம்யூனிஸ்ட்கள், சோஷலிஸ்ட்கள், ராஷ்டிரிய சுயம் சேவக்குகள், ஜன ஜங்குகள் எல்லாம் இங்கிருந்து வந்தவர்களே. எனவே காங்கிரஸ் என்கிற ஒற்றை மையச் சொல்லாடல்களின் காலம் முடிந்துவிட்டது. இருப்பினும் நமது வரலாற்றெழுதிகள் அதுவும் குறிப்பாக பாடநூல் எழுதும் நோட்ஸ் வியாபாரிகள் இவற்றை உணர்ந்து கொண்டதேயில்லை.

     தேசிய இயக்கத்தில் தமிழகப் பங்களிப்பு அதிகம். இவற்றில் நிறைய இருட்டடிப்புகள் உண்டு. இந்தியா, தமிழ்நாடு ஆகிய இரண்டுக்கும் சரிபாதி பிரதிநிதித்துவம் இப்பட்டியலில் உண்டு. தேச விடுதலையோடு மக்கள் நலன் சார்ந்து சிந்திக்கும் ஆளுமைகளை நாம் மறந்திடலாகாது. நாட்டு விடுதலைக்குப் பின் தியாகி பென்சன் வாங்கிக்கொண்டு வெறுமனே இல்லாமல் சாகும் வரையிலும் மக்கள் பணி ஆற்றிய தலைவர்கள் உண்டு. பிரித்தானியரை வெளியேற்றினால் போதும் என்ற எண்ணத்தை மட்டும் கொண்டிராமல் இன்னும் ஒழிக்க வேண்டிய பல்வேறு சமூகக் கொடுமைகளுக்காக இவர்கள் போராடினர்.

     சிந்தனைச் சிற்பி ம.சிங்காரவேலருக்கு இந்திய, தமிழக வரலாற்றில் தனியிடம் உண்டு. ஆனால் இவர் நமது பாடநூல் புலிகளால் நிராகரிக்கப்பட்டவராக உள்ளார். எனவே கல்விப்புலத்தில் இவரை அறிமுகம் செய்வது இன்றியமையாதது.

    காந்தி, நேரு, நேதாஜி போன்றவர்களைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. மன்மோகன்சிங், நரேந்திர மோடி போன்ற பிரதமர்களைக் கண்டபிறகுதான் நேரு போன்ற ஆளுமைகளின் வீச்சு புரிகிறது.

    2009 இல் இயற்றப்பட்ட இலவசக் கட்டாய கல்வி உரிமைச் சட்டத்திற்கு முன்னோடியாக இருந்தவர் கோகலே. 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே கட்டாயக் கல்வி பற்றிய கோரிக்கையை பிரிட்டிஷ் அரசிடம் வைத்தவர். அவரது கனவு 100 ஆண்டுகள் கழித்துதான் நிறைவேறியிருக்கிறது, அதுவும் ஏதோ ஒப்புக்கு.

    கோகலேவுக்கு எதிரிடையாக செயலாற்றிய திலகர் பாரம்பரியத்தில் வந்தவர்கள் இன்று கல்வி உரிமையைச் சிதைக்கத் தொடங்கியிருப்பதை இப்போதாவது புரிந்து கொள்ளலாம். இது வெறும் தீவிரவாதி, மிதவாதிப் பாகுபாடு மட்டுமல்ல; அவற்றையும் தாண்டிய வெறுப்பரசியலின் வெளிப்பாடிது.

     சொகுசாக இருந்த சுமார் 600 சுதேச அரசர்கள் மன்னர் மானியம் ஒழிக்கப்பட்ட பிறகும் அவர்களது வாரிசுகள் இன்று மரியாதையாக நடத்தப்பட்டு, வலம் வரும் நிலையில், நீதிக்கட்சி, சுயமரியாதை இயக்கத் தலைவர்கள், தலித் தலைவர்கள் இன்னும் பிரிட்டிஷ் முகவர்களாகவே இருப்பது ஏன்? இதுதான் இந்தியாவில் நிலவும் வெறுப்பரசியல் நிலைப்பாட்டின் உச்சம்.

    அதனை முறியடிக்கவே இப்பட்டியலில் பெரியார் இடம் பெறுகிறார். சுயமரியாதை இயக்கம் தொடங்குவதற்கு முன்னதாக இவர் தீவிர காங்கிரஸ் தொண்டர், குடும்பத்துடன் கள்ளுக்கடை மறியல் செய்தவர், கதராடை அணிந்து, அவற்றை விற்றவர், வைக்கம் வீரர். 1947 ஆகஸ்ட் 15 ஐ துக்க நாளாக அறிவித்தவர். இது எவ்வளவு உண்மையானது என்றறிய ‘நீட்’ மட்டும் போதுமே!

    காங்கிரஸ் (இ) மற்றும் தி.மு.க., அ.இ.அ.தி,மு,க, போன்ற திராவிடக் கட்சிகளில் எளிமை, தூய்மை, நேர்மைக்கு அவ்வளவு பஞ்சம்! காங்கிரசுக்குக் கூட ஒரு காமராஜ் இருந்தார். இன்றும்கூட தேசிய அளவில் முன்னாள் கேரள முதல்வரும், முன்னாள் பாதுகாப்பு அமைச்சருமான ஏ.கே.அந்தோனியைச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் திராவிடக் கட்சிகளில் மருந்துக்குக் கூட ஒருவர் கிடைப்பதரிது. இங்கு எளிமை, தூய்மை, நேர்மை எல்லாம் கிலோ எவ்வளவு ரகம்தான்!

     பகத்சிங் போன்ற இளைஞர்களுக்கு மக்கள் சார்ந்த கருத்தியல் அடித்தளம் இருந்தது. இவரைப் போன்றவர்களை வாஞ்சி (அய்யர்) நாதனுடன் ஒப்பிடுவது சரியல்ல. இவர்களுக்கிடையே உள்ள கருத்தியல் வேறுபாடு கணக்கில் கொள்ளப்படுதல் அவசியம். இருப்பினும் இம்மாதிரியான கொலைகளை மிகையாகக் கற்பனை செய்தல், விதந்தோதுதல் நல்லதல்ல. தீவிரவாதச் செயல்பாடுகள், அரசியல் படுகொலைகள், அழித்தொழிப்பு பொன்ற வகையானவற்றை அணுகுவதில் நமக்கு கவனம், தெளிவு தேவை.

    கர்நாடகாவில் ஒரு பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்து, கீழத்தஞ்சை தலித் மக்களுடன் வாழ்ந்த மறைந்த பி.எஸ்.ஆர். எனப்படும் பி.சீனிவாசராவ் இங்கேயே (திருத்துறைப்பூண்டி) அடக்கமானவர். திருத்துறைப்பூண்டி புதிய பேருந்து நிலையம் அருகே ‘தியாகி பி.எஸ்.ஆர். மணிமண்டபம்’ உள்ளது. இவர் சுதந்தரப் போராட்ட வீரர் மட்டுமல்ல; உழைக்கும் அடித்தட்டு மக்களை ஒன்றுதிரட்டி இயக்கமாக்கியவர். இப்பகுதியில் ஒருங்கிணைந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் வளர்ச்சியில் இவரது பங்கு அதிகம். இன்றும் இப்பகுதி தலித் குடும்பங்களில் சீனிவாசன்கள் அதிகம்.

    ப.ஜீவானந்தம் அவர்களின் எளிமை, நேர்மை, உழைப்பு ஆகியன படித்துக் கேட்டு வியப்படையும் ஒன்றல்ல; மாறாக பொது வாழ்வில் கடைபிடிக்க வேண்டியது. அந்த வகையில் காமராஜை விட எளிமையான, விடுதலைப் போராட்ட வீரர். கம்யூனிஸ்ட் என்பதாலே தொடர்ந்து மாணவர்களிடம் தொடர்ந்து விலக்கி வைக்கப்படுபவர்கள்.

    கருத்தியல் இல்லாதவர்களிடம் நேர்மையை எதிர்பார்ப்பது எப்படி சரியாக இருக்க முடியும்? ஒவ்வொரு முறை சட்டமன்ற, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஊதியம் உயர்த்தப்படும்போதும் அதனை எதிர்ப்பவர்கள் இடதுசாரிகளே. இம்முறை தமிழக சட்டமன்றத்தில் அவர்களது குரலே இல்லை.

     காந்தியம் காந்தியோடு புதையுண்டு போனது. ஆனால் மார்க்சியம் இவர்களால் இன்றும் வாழ்கிறது. காமராஜ் ஆட்சி என்று பெருமைப்படுகின்ற ஒற்றைப் புள்ளியைத் தவிர வேறு இல்லாத நிலையில், நிருபன் சக்கரவர்த்தி, மாணிக் சர்க்கார் என்ற நீண்ட பாரம்பரியம் இடதுசாரிகளுக்கு மட்டுமே உண்டு. சங்கரய்யா, நல்லக்கண்ணு, பிரகாஷ் காரத், சீத்தாராம் யெச்சூரி, டி.ராஜா, ஜி.ராமகிருஷ்ணன், முத்தரசன் என்று நீண்டத் தொடர்ச்சியை இங்கு மட்டுமே காணமுடியும்.

    இடதுசாரிகளிடமும் சில சிக்கல்கள், முரண்பாடுகள் இருக்கவே செய்கின்றன. அவைகள் சரி செய்யப்பட வேன்டியவை. இன்றைய சூழலில் இந்தியாவில் இவர்களை விட்டால் நேச சக்திகள் ஏதுமில்லை. இவர்களை முன்மாதிரிகளாக மாணவர்களிடம் அறிமுகம் செய்யாமல் இருந்ததோடு, ஆளும் வர்க்கத்திற்கு சாதமானவர்களையே நாம் முன்னிறுத்துகிறோம். இன்னும் எத்தனை தலைமுறைகளை நாம் இழக்கப் போகிறோம்?

ஞாயிறு, ஆகஸ்ட் 06, 2017

வெட்ட வெளிதன்னில் பொதிகைச்சித்தர்!

வெட்ட வெளிதன்னில் பொதிகைச்சித்தர்!

மு.சிவகுருநாதன் 


(தஞ்சை இலக்கிய வட்ட 17 ஆவது நிகழ்வு பொதிகைச்சித்தர் நூல் விமர்சன அரங்கம் குறித்த பதிவு.)



     தஞ்சை இலக்கிய வட்டத்தின் 17 ஆவது நிகழ்வாய் ‘பொதிகைச்சித்தர் – விமர்சன இலக்கியம் – நூல் மதிப்பீட்டரங்கம்’ ஜூலை 16, 2017 (16.07.2017) ஞாயிறு மாலை தஞ்சாவூர் அன்னை வேளாங்கண்ணி கல்லூரியில் நடைபெற்றது. பேராசிரியர்கள் க.நெடுஞ்செழியன், கு.வெ.பாலசுப்பிரமணியன், பா.மதிவாணன், முனைவர் இரா.கந்தசாமி ஆகியோர் பொதிகைச்சித்தரின் படைப்புகளை மதிப்பிட்டனர்.

    அழைப்பிதழில் குறிப்பிட்டிருந்த பொதியின் ‘கருமை செம்மை வெண்மையைக் கடந்து…’ (நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் வெளியீடு: ஜூலை 2015) என்ற நூலுக்குப் பதிலாக ‘திராவிட இயக்க ஒவ்வாமை நோயிலிருத்தல்’ (கருப்புப் பிரதிகள் வெளியீடு: டிச. 2011) என்ற நூலை பேரா.க.நெடுஞ்செழியன் விமசர்னத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். திராவிட இயக்கத்தார் செய்யவேண்டிய பணியை நண்பர் பொதிகைச்சித்தர் செய்துள்ளார். திராவிட இயக்கத்திலுள்ளவர்கள் அவசியம் படிக்க வேண்டிய நூல். ஆனால் எந்த அளவிற்கு இந்நூல் சென்றடைந்திருக்கும் என்பது அய்யமே என்றும் குறிப்பிட்டார். நூலிலுள்ள மேற்கோள்கள், பொதிகைச்சித்தரின் நடை குறித்துப் பேசிய இவர் ஜெயமோகனுடான பகைமுரண்பாடு, தமிழவனுடான நட்பு முரண்பாடு ஆகியவற்றில் முரண்பாட்டைக் களைந்தால் முன்னவரிடத்தில் பகையும் பின்னவரிடத்தில் நட்பும் மிஞ்சும் என்றார்.

    பேரா.கு.வெ.பாலசுப்பிரமணியன் ‘தமிழின் நிறமும் ஆரிய வர்ணமும்’ (விஜயா பதிப்பக வெளியீடு: நவ.2016) என்னும் நூலை விரிவாக அறிமுகப்படுத்தினார். நிறமும் வர்ணமும் ஒன்றல்ல என்பதை வேறுபடுத்திக் காட்டினார். திருக்குறள் உரைகளை ஒப்பீடு செய்து பெரியார் வேறுபடும் புள்ளிகளைச் சுட்டினார். பொதிகைச்சித்தரின் பரந்த வாசிப்பு ஒருபுறம்; அதேசமயம் இந்த நூலில் பாதிப் பக்கங்களுக்கு மேல் மேற்கொள்கள் நிறைந்திருப்பதை எடுத்துக்காட்டி அவற்றின் நம்பகத்தன்மையை கேள்விக்குட்படுத்தினார். கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டில் ஆதிசங்கரர் பகவத்கீதைக்கு உரை எழுகிறார். உரை மட்டுமல்ல, பகவத்கீதையே அவரால் கி.பி. ஏழாம் எழுதப்பட்டதுதான், என்றும் கூறினார்.

     இதே நூல் குறித்து பின்னர் உரையாற்றிய பேரா.பா.மதிவாணன், ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்தில் இந்திய தேசியம், திராவிடத் தேசியம், தமிழ்த் தேசியம் என்பதான தேவை எழுகிறது. தக்‌ஷ்ண வேதீகே என்னும் கன்னட அமைப்பு திராவிடம் பற்றி விவாதிக்க திராவிடப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களை அழைத்துள்ளது. பிற திராவிட மொழிக்காரர்களுடன் உரையாட நாம் எந்த வழியை வைத்திருக்கிறோம்? என்று வினவினார். என்னைக்கேட்டால் முதல் இந்திய தேசிய இயக்கம் பக்தி இயக்கமே என்றார். 



     இறுதியாகப் பேசிய முனைவர் இரா. கந்தசாமி, பொதிகைச்சித்தர் சுய உணர்வுடனே மேற்கோள்களால் தமது நூற்களை இட்டு நிரப்புகிறார். பல மேற்கோள்களுக்கிடையே ஒன்றிரண்டு வரிகள் எழுதுகிறார். தமது சொந்த எழுத்து என்கிற மாயையைத் தகர்த்து எழுத்துக்களைக் கலைத்துப் போட்டுத் தானும் அதில் பங்குபெறுகிறார். இதுவே பின்நவீனத்துவ மனநிலை, என்றார்.

      நூலாசிரியரின் ஏற்புரைக்குக் கால அவகாசமில்லை.

"நாற்றைப் பறித்து நட்டாற் போல் வேற்று நிலத்தும் வேர் பிடிப்பேன்

ஊற்றுக் கண்ணாய் மடைதிறந்து உலகளாவிடும் என் பயணம்

மண்ணில் ஊன்றின என் பாதம் வெட்ட வெளிதான் என் ஞானம்

பண்ணில் ஊறின என் கானம் பரவசத்தின் அதிமோனம்",


      என்னும் தனது பாடல் வரிகளைப் பாடி விடைபெற்றார் பொதி..



    ஒவ்வொரு உரைக்குப்பின்னும் சிலவரிகள் விளக்கமளித்து, அவர்களுக்குத் தம் நூல் ஒன்றைப் பொதி பரிசளித்தார். நிகழ்வை எழுத்தாளர் செ.சண்முகசுந்தரம் தொகுத்து வழங்க, கவிஞர் துவாரகா சாமிநாதன் நன்றி சொல்லி நிகழ்வை முடித்து வைத்தார்.

   (இப்பதிவு ஆகஸ்ட் – 2017 மாத ‘பேசும் புதிய சக்தி’ இதழில் வெளியாகியுள்ளது. இதழ் அச்சாகும் நேரத்தில் அவசரமாக எழுதப்பட்டதால் ஒருசில பிழைகளைத் திருத்த இயலவில்லை. மேற்கண்ட பதிவில் அவற்றைத் திருத்தியுள்ளேன். நன்றி.)

‘மநுநீதிச் சோழன்’ கட்டுரைக்கு எதிர்வினை



‘மநுநீதிச் சோழன்’ கட்டுரைக்கு எதிர்வினை 

(ஆகஸ்ட் 04, 2017 நாளிட்ட எனது "பிற்காலச் சோழர்கள் அனைவருமே ‘மநுநீதி’ச் சோழர்கள்", என்ற கட்டுரை (முகநூல், வாட்ஸ் அப்)  குறித்த  நண்பரின் பதிவும் எனது எதிர்வினையும்.) 




தமிழ்ச் சமூகம் பகுத்தறிவுடையதுதானா?
.ஜீவா

     மறைக்கப்பட்ட தமிழக வரலாறு பகுத்தாய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டால் தமிழகத்தின் பல அரசர்களின் புகழ் நகைப்புக்குறியதாகி விடுமே!
 
    தமிழக அரசர்கள் பற்றி மேன்மையான கருத்துக்களே  உலவிவரும் நிலையில் தற்போதைய பகுத்தாய்வு  அவர்களின் புகழுக்கு மட்டுமின்றி தமிழகத்தின் தொன்மையான புகழுக்கும் பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிடுமோ என அய்யம் ஏற்படுகிறது.

   தன்னைப் பற்றி பிறரிடம் உயர்த்தி புகழ்வதையே கொள்கையாக வைத்துள்ள மானிட சமுதாயத்தில் அரசர்கள் ஒன்றும் விதிவிலக்கு இல்லையே!

   பகுத்தறிவுடைய பாரம்பரிய  தமிழக சமுதாயம், பிராமணிய அறிவுக்குள் அகப்பட்டதைப் பார்த்தால்   பகுத்தறிவுடைய தமிழக சமுதாயம் பகுத்தறிவுடையதுதானா? என்ற கேள்வியும் நமக்கு எழுகிறது.


விரிந்த, அறிவியல் பூர்வமான, சமூகவியல் பார்வை தேவை

மு.சிவகுருநாதன்

   தங்களது கருத்துப் பகிர்வுக்கு நன்றி. இது பற்றிய எனது சில கருத்துகள்..

    தமிழ்ச் சமூகம், தத்துவங்கள் மட்டுமல்ல; இந்தியத் தத்துவங்களுக்கே அடிப்படை நாத்திகவாதம் (அவைதீகம்). இதனுடன் போட்டி போட்டே வைதீகத் தத்துவங்கள் வளர்ந்துள்ளன. இங்கே சைவம், வைணவம், பவுத்தம், சமணம் ஆகிய எந்தத் தத்துவமும் அரச மதமாக இருந்தபோது தான் பெரும் வளர்ச்சி கண்டுள்ளன.

  நமது அரசியல் சட்டம் மதச்சார்பின்மையை வலியுறுத்தினாலும் அன்றாட நடைமுறையில், அரசின் செயல்பாடுகளில் மதநீக்கம் இங்கு நடைபெறவே இல்லை. விரிவாகப் பேச இங்கு இடமில்லை. (உம்) அரச விழாக்கள். எனவே பெரும்பான்மை மதச்செயல்பாடுகளை உயர்த்திப் பிடிக்கும் நிலை உருவாகிறது. 

   இங்கு வரலாற்றெழுதியல் (Historiography) தனிப்பட்ட விருப்பு வெறுப்புகளைச் சார்ந்துள்ளது. இதுவரை எழுதப்பட்ட பெரும்பாலான வரலாறுகள் ஒரு பக்கச் சார்புடையவை. வரலாற்று ஆய்வுகள்  இங்கு அறிவியலாக வளர்த்தெடுக்கப் படவில்லை. 

  தமிழின் தொன்மை அரசர்களால் வந்ததல்ல. எனவே அவை அழிந்து போகாது. 

   தற்புகழ்ச்சி கூட தவறல்ல. ஏனெனில் அவை வரலாறாகாது.  பிறர் புகழ்ச்சியே இங்கு சிக்கல்.  வரலாறு எழுதியோரின் பார்வையும் சாதி, மொழி, இனப்பற்றும் வரலாற்று ஆய்வுகளை மழுங்கடித்துள்ளன. பிற்காலச் சோழர் காலம் தமிழ்நாட்டின் பொற்காலமாகவும், குப்தர்கள் காலம் இந்தியாவின் பொற்காலமாகவும் ஆனதன் அரசியல் பின்னணி இதுவே. மாறாக களப்பிரர் காலம் இருண்ட காலம் எனப்பட்டதன் அரசியலை முதலில் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். 

  திருவுளச்சீட்டு முறையான குடவோலை முறை நமக்கு மக்களாட்சியின் அடையாளமாகத் தோன்றுவது இதனால்தான். கிரேக்கத்தில் குடியரசுகள் இருந்ததைச் சொல்லும் நமது பாடநூற்கள் புத்தர் காலந்தொட்டு வட இந்தியாவில் இருந்த குடியரசுகளைப் பேச மறுப்பதன் அரசியலும் உடைக்கப்பட வேண்டியது. 

  இங்கு திராவிட இயக்கங்கள் வெறும் வாக்கு அரசியலை மட்டும் நம்பிப் பயணப்பட்டதும், இவர்கள் சாதியவாதிகளாக மாறிப்போனதும் நமது சீரழிவிற்கு காரணமாக நான் கருதுகிறேன். காந்தி, பெரியார் வலியுறுத்திய சமூக இயக்கத்தின் தேவைகள் இன்னும் அப்படியே  இருக்கின்றன. அரசியல் கட்சிகள் வேறிடத்திற்குச் சென்றுவிட்டன. 

   கருத்தியல் தெளிவின்மை மற்றும் போதாமைகளுக்கும் முக்கிய இடமுண்டு. பெரியாரியம், காந்தியம், அம்பேத்கரியம், மார்க்சியம் ஆகியவற்றில் ஒன்றை மட்டும் நம்பி இருக்க இன்றைய நிலையில் முடியாது. எனவே இவற்றில் உள்ள சாதக, பாதகங்களை திறந்த மனதுடன் ஆய்வு செய்யவும், சுயவிமர்சனம் செய்து நமக்கான கருத்தியல்களை அடுத்தகட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லவும் நாம் முயலவேண்டும். 

     மன்னர்கள் வரலாறு தகர்க்கப்பட்டுமக்கள் வரலாறு மலரவேண்டும்.
ஆதிக்க வரலாற்றின் தொடர்ச்சி குடியாட்சியிலும் நிலை பெற்றுவிட்டது.
தனிநபர் துதிபாடல்கள், திரு உருக்கள், பிம்ப வழிபாடுகளும் தகர்க்கப்பட வேண்டும்.

   மன்னர்கள் பற்றிய புனைவுகள் மட்டுமின்றி மொழி, இனம் குறித்தான பொய்மைகளும் தகர்க்கப்பட வேண்டும். அதற்குத் தேவை விருப்பு, வெறுப்பற்ற தன்னிலை அழிந்த, அறிவியல் பூர்வமான பார்வை மட்டுமே.

பிற்காலச் சோழர்கள் அனைவருமே ‘மநுநீதி’ச் சோழர்கள்.

பிற்காலச் சோழர்கள் அனைவருமே ‘மநுநீதி’ச் சோழர்கள்.



மு.சிவகுருநாதன்



     அனைவருக்கும் இடைநிலைக்கல்வி (RMSA) சமூக அறிவியல் பயிற்சியின் இறுதி நாளான 04.08.2017 அன்று மதியம் திருவாரூர் திரு. வி. க. அரசு கலைக்கல்லூரி வரலாற்றுத்துறைப் பேராசிரியர் இ. கல்யாணசுந்தரம் உரையாற்றியபோது, ‘புத்தகங்களில் சொல்லப்படுவதெல்லாம் உண்மையான வரலாறு இல்லை. அதில் மநுநீதிச்சோழன் போல பல நம்பிக்கைகள் உள்ளன. அவற்றையெல்லாம் பகுத்தறிவிற்கு உட்படுத்த வேண்டும். பெரியார், காந்தி, புத்தர் குறித்தும் பேசினார். வழமையான வரலாற்றுப் பேராசிரியர்களைவிட இவர் சிறிது நம்பிக்கையளித்தார். இவரது கருத்துகள் பலருக்கு அதிர்ச்சியளித்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக சில கருத்துகளை இங்கு சொல்ல விழைகிறேன். வாஞ்சி (அய்யர்) நாதன் பற்றி பிறகு பார்க்கலாம்.


    இந்து சட்ட மூலங்களில் மநு தர்ம சாஸ்திரமும் (மநு ஸ்மிருதி) ஒன்று. இது ஒருவரால் எழுதப்பட்டதல்ல. பலரால் எழுதப்பட்ட ஒரு தொகுப்பு நூலே. கி.மு. 150 க்கும் கி.பி. 100 க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் தோன்றியதாக இருக்குமென ஆய்வாளர் ஜெய்ஸ்வால் கணிக்கிறார்.

   அண்ணல் அம்பேத்கர் மனுஸ்மிருதி, ஆபஸ் தம்ப தர்ம சூத்திரம், வாசிட்டதர்ம சூத்திரம், விஷ்ணு ஸ்மிருதி, கௌதம தர்ம சூத்திரம், பிரஹஸ்பதி ஸ்மிருதி, நாரத ஸ்மிருதி போன்ற பிராமண சட்ட முறைகள் சூத்திரர்களுக்கு எதிரான சொன்னவற்றை கீழ்க்கண்டவாறு தொகுத்தளிக்கிறார்.

1. சூத்திரர்கள் சமுதாய வரிசையில் கடைசி வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள்.
2. சூத்திரர்கள் தூய்மையற்றவர்கள். அதனால் புனிதச் செயல்களை அவர்கள் பார்க்கும்படியோ, கேட்கும்படியோ செய்யக்கூடாது.
3. மற்ற வகுப்பினருக்கு மதிப்பு கொடுப்பது போல் சூத்திரர்களுக்கு மதிப்பு கொடுக்கக்கூடாது.
4. சூத்திரனுடைய உயிருக்கு எவ்வித மதிப்பும் கிடையாது. அதனால் அவனுக்கு எந்தவித நஷ்டஈடும் கொடுக்காமல் யார் வேண்டுமானாலும் அவனைக் கொன்றுவிடலாம். அப்படி ஏதாவது நஷ்ட ஈடு கொடுப்பதாயின் பிராமணர், சத்திரியர் மற்றும் வைசியருக்காகக் கொடுப்பத போலல்லாது மிகச் சிறிதளவே ஒரு தொகையைக் கொடுத்தால் போதும்.
5. சூத்திரன் அறிவைப் பெறக் கூடாது. அவனுக்குக் கல்வி போதிப்பது ஒரு பாவம்; ஒரு குற்றச் செயலுமாகும்.
6. ஒரு சூத்திரன் சொத்துக்களைச் சேர்க்கக் கூடாது. ஒரு பிராமணன் அவனது சொத்துக்களை தன் விருப்பப்படி எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
7. சூத்திரன் அரசாங்க பதவியில் இருக்கக் கூடாது.
8. சூத்திரனது கடமைகளும், மீட்சி பெறுவதும் மேல் சாதிக்காரர்களுக்குப் பணியிடை செய்வதில் தானிருக்கிறது.
9. மேல் சாதிக்காரர்கள் சூத்திரர்களுடன் கலப்பு மணம் செய்து கொள்ளக் கூடாது. மேல் சாதிக்காரர்கள் சூத்திரப் பெண்களை வைப்பாட்டிகளாக வைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் ஒரு சூத்திரன் ஒரு உயர் சாதிப் பெண்ணைத் தொட்டு விட்டாலோ, அவன் கடுமையான தண்டணைக்கு உள்ளாகவேண்டும்.
10. சூத்திரன் கொத்தடிமையாகவே பிறந்தவன்; எப்போதும் கொத்தடிமையாகவே வைக்கப்பட வேண்டியவன் (பக். 80-81).


(பக். 80,81 - அம்பேத்கர் - சூத்திரர்கள் யார்? தொகுதி - 13 )



     மேலும் விஷ்ணு ஸ்மிருதியின் படி சொல்லப்படும் தண்டனைகளில் சில. (அம்பேத்கர் நூலில் குறிப்பிடப்படுபவை.)

  • “ஒருவன், அவனைவிட மேலானவன் உட்கார்ந்திருக்கும் இடத்திற்குச் சமமாக உட்காருவேனேயானால் அவனுடைய புட்டத்தில் சூடு இழுத்து அடையாளம் இட்டு அவனை நாடு கடத்திட வேண்டும்.
  • ஒருவன் தன்னினும் மேலானவன் மீது துப்புவானேயாயின், அவனது இரண்டு உதடுகளையும் இழக்க வேண்டும்.
  • அவன் அவர்களுக்கு எதிராக, வாயு பிரியவிட்டால், அது வந்த அவனது பின் பாகத்தை இழக்க வேண்டும்.
  • அவன் வசைமொழிகளை உபயோகப்படுத்தினால் அவனது நாவை இழக்கவேண்டும்”.

(பக். 68, அம்பேத்கர் - சூத்திரர்கள் யார்? தொகுதி - 13 )


       இம்மாதிரியான சட்டங்களை மக்களிடம் பதியவைக்க / திணிக்க / மேலாண்மையை நிறுவ உள்ளூர் மொழிகளில் வழக்காறுகளில் நிறைய கதைகள், புராணங்கள் உற்பத்தியாயின. அந்த வகையில் கட்டப்பட்ட புனைவுதான் ‘மநு நீதிச் சோழன்’ என்னும் புராணம். ‘மநு நீதி’யுடன் உள்ளூர் அரச வம்சமான ‘சோழன்’ என்கிற அடைமொழி இணைக்கப்படும்போது இவர்களது நோக்கம் நிறைவேறிவிடுவதைக் காணலாம்.

      இதைச் சரியாக உணந்தவர் பெரியார் மட்டுமே. அவர் பெயரைச் சொல்லி ஆட்சியதிகாரத்திற்கு வந்த பிழைப்புவாதிகள் தங்களை ராஜராஜன் என்றும், மநுநீதிச் சோழன் என்றும் சொல்லிக்கொள்வதில் சிறிதும் வெட்கப்படாதவர்கள். மேலும் களப்பிரர்கள் காலத்தில் தமிழ் மொழி அழிக்கப்பட்டது என கட்டுக்கதைகளை அவிழ்த்து விடுபவர்கள். கீழடி போன்ற தமிழர்களின் தொன்மைகளுக்கு எதிராகவும் தமக்கானவற்றையும் திருவள்ளுவர், தமிழன்னை சிலை என உருவாக்கிக் கொள்பவர்கள்.

     இவர்கள் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் ‘மநுநீதி’ச் சோழனுக்கு சிலை நிறுவுவார்கள். எட்டாம் வகுப்புப் பாடநூலில் ‘மநுநீதி’ச் சோழன் வரலாற்றை உனது ஆசிரியர்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளவும் சொல்வார்கள். இவற்றை வேதவாக்காக தல புராணக்கதைகளை வரலாறாக ஓப்பிக்கும் பலர் இங்குண்டு. இப்போது திருவாரூரில் ‘மநுநீதி’ச் சோழன் மணிமண்டபம் கட்டப்பட்டு வருவதையும் நாம் அறிவோம்.



  • “ஒரு சத்திரியன் கொலை செய்யப்பட்டிருந்தால், பிராமணனைக் கொலை செய்தற்கு விதிக்கப்படும் அபராதத் தொகையில் நாலில் ஒரு பங்கு தான் சரியான பிராயச்சித்தமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. வைசியனாக இருந்தால் எட்டில் ஒரு பங்கும், ஒரு சூத்திரனைக் கொலை செய்துவிட்டால் அதுவும் அச்சூத்திரன் நற்குணவானாக வாழ்ந்திருப்பின் பதினாறில் ஒரு பங்கும் தான் சரியான பிராயச்சித்தமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
  • ஆனால் இரு பிறப்பெடுத்தவர்களில் உயர்ந்தோன் (பிராமணன்) சத்திரியனைத் தன்னிச்சையில்லாது கொலை செய்துவிட்டால் அதிலிருந்து அவனை விடுவித்துக் கொள்வதற்கு நூறு பசுவும் ஒரு காளையும் அவன் கொடுக்க வேண்டும்.
  • அல்லது மூன்று ஆண்டுகள் தலைமுடியை முடிந்துகொண்டு புலனுணர்வுகளை அடக்கிக் கொண்டு பிராமணனைக் கொலை செய்த ஒருவன் கடைபிடிப்பதைப் போலவே அவனும் கடைபிடித்துக் கொண்டு நகருக்கு வெளியே வெகு தூரத்தில் வசித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். மரத்தின் அடியில்தான் அவன் வசிக்கத்தக்க இடமாகும்”.

(பக். 67, அம்பேத்கர் - சூத்திரர்கள் யார்? தொகுதி - 13 ) 


      இதன் காரணமாகவே முதலாம் ராஜராஜன் தன்னுடைய அண்ணன் ஆதித்திய கரிகாலனைக் கொன்ற (கி.பி. 969) பிராமணர்களைப் பிடித்துத் தண்டிக்கும் நிலை வரும்போது அந்தக் கொலையாளிகளுக்கு ‘மநுநீதி’ப் படிதான் தண்டனை வழங்கப்பட்டதை அறியலாம். அவர்களது நிலங்களை பறிமுதல் செய்து கோயிலுக்கு உரிமையாக்கிய பின், அவர்களை நாடு கடத்துகின்றனர்.

      இங்கே பெயரளவில் சோழர்கள் ஆண்டாலும் ‘மநுநீதி’யே ஆட்சி செய்தது என்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா? ஆட்சியதிகாரம் பிராமணர்களிடமே இருக்க சோழர்கள் வெறும் பொம்மைகளாக இருந்ததுதான் தமிழகப் ‘பொற்கால’ வரலாறு. பிற்காலச் சோழர்களின் இறுதிக்காலத்தில்தான் சூத்திரசாதியினர் மேலாதிக்கம் பெற்றதையும், அப்போது பிராமணர்களால் செய்யப்பட்ட ‘குகையடிக் கலகங்கள்’ என்பதையும் தொ.ப.மீ. விளக்குவார். ‘மநுநீதி’ச் சோழன் உண்மைதான்! ஆனால் அவன் ஒருவனல்ல; பிற்காலச் சோழர்கள் அனைவருமே ‘மநுநீதி’ச் சோழர்கள் என்பதே உண்மை.



(அம்பேத்கர் நூல் தொகுப்புகள் மத்திய அரசால் வெளியிடப்பட்டு மலிவு விலையில் கிடைக்கின்றன. தொகுப்பு ஒன்றின் விலை ரூ. 40 மட்டுமே. அதை வாங்கி வாசிக்க முயல்வது இந்திய சமூகத்தை ஓரளவாவது புரிந்துகொள்ள உதவும்)



நூல் விவரம்:


சூத்திரர்கள் யார்?

– அவர்கள் எவ்வாறு இந்தோ – ஆரிய சமுதாயத்தில் நான்காம் வருணத்தவர் ஆனார்கள்?

- தொகுதி 13

பாபாசாகேப் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்


தமிழில்: ரா.ரங்கசாமி (மாஜினி), நா,ஜெயராமன்

முதல் பதிப்பு: 1947 (ஆங்கிலம்)

முதல்பதிப்பு: 1999 (தமிழ்)

விலை: ரூ. 40

பக். : 346

வெளியீடு:

டாக்டர் அம்பேத்கர் பவுண்டேஷன்,

நல அமைச்சகம்,

இந்திய அரசு,

புதுதில்லி.

விற்பனை உரிமை:

நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிமிடெட்,

41, பி சிட்கோ இண்டஸ்டிரியல் எஸ்டேட்,

அம்பத்தூர்,

சென்னை – 600014.

அச்சாக்கம்:

பாவை பப்ளிகேஷன்ஸ்,

16 ஜானி கான் கான் சாலை,

ராயப்பேட்டை,

சென்னை 600014.

பேச: 044-28482441, 28482973

மின்னஞ்சல்: pavai123@yahoo.com

அடையாள அரசியல் (Identity politics) அவலம்

அடையாள அரசியல் (Identity politics) அவலம்

மு.சிவகுருநாதன் 


(31.07.2017 முதல் 04.08.2017 முடிய 5 நாள்களுக்கு அனைவருக்கும் இடைநிலைக்கல்வி (RMSA) சார்பில் அய்ந்து நாள்கள் பயிற்சி நடைபெற்று வருகிறது. இப்பயிற்சி பற்றிய அனுபவப் பகிர்வு)

      பொதுவாக இவ்வாறு பாட ஆசிரியர்கள் ஒன்றுகூடும்போது நாங்கள்தான், எங்கள் பாடம்தான் உயர்வானது என்கிற மேட்டிமைவாதம் (elitism) தொடர்ந்து பேசப்படுகிறது; கட்டமைக்கப்படுகிறது. சாதி, மதம், மொழி, இனம் என்ற ஏதேனும் ஒரு அடையாளத்தின் அடிப்படையில் எழும் அடையாள அரசியலின் (Identity politics) ஒரு அங்கமே இது. நுண்தளங்களில், கல்விப்புலங்களில் இம்மாதிரியான அடிப்படைவாதச் செயல்பாடு மிகவும் ஆபத்தானது.

     இந்தகைய அரசியல் செயல்பாடு சிலரை உள்ளேயும் சிலரை வெளியேயும் தள்ளுகிறது; பிரித்து வைக்கிறது; பாகுபடுத்துகிறது. இதன் நீட்சியாக இங்கு எழும் பல்வேறு குரல்களைச் சுட்டலாம். தமிழரல்லாதோருக்கு இங்கு இடமில்லை, பிறருக்கு இடஒதுக்கீடு, உள் ஒதுக்கீடு கூடாது, ஆட்சியதிகாரத்தில் இடமில்லை என்பன போன்ற வாதங்கள் இதனையொட்டி எழுபவை. ஆசிரிய சங்கங்கள் இன்று பல தரப்பாகப் பிரிந்து நிற்பதும் இதன் ஓரம்சமே. இந்த பிளவுபடுத்தும் ஆளும் வர்க்க கருத்தியல் அதிகாரங்களை நிலைநாட்ட வழிவகுக்கிறது.

    குறிப்பிட்ட ஒரு பாடம் படித்தவர்கள்தான் அதைப்பற்றிப் பேசமுடியும் என்பதில் பொருளில்லை. அப்படிப் பார்த்தால் தமிழகத்தில் உள்ள அனைத்துப் பல்கலைக் கழக வரலாற்றுப் பாடங்களும் தரமற்றவை. உலகத் தரப்பட்டியலில் இந்தியப் பல்கலைக் கழகங்களுக்கு இடமில்லை என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த செய்தி. இந்திய அளவில் தில்லி ஜவகர்லால் நேரு (JNU) பல்கலைக் கழகத்திற்கு மட்டுமே தனியிடம் உண்டு. அவற்றையும் இந்துத்துவ சக்திகள் வேரறுத்து வருவது தனிக்கதை.

     ஒரு குறிப்பிட்ட பாடத்தில் முதுகலை மற்றும் ஆய்வுப் பட்டம் பெற்றுவிட்டாலே புலமை வந்துவிடுவதாக கற்பனை செய்வது அபத்தம். தமிழுக்கு தமிழைத் தாய்மொழியாக கொண்டவர்களைவிட பிறரின் பங்களிப்பு அதிகம். தமிழ்நாட்டின் பொற்காலமாகப் போற்றப்படும் முதலாம் ராஜராஜன், முதலாம் ராஜேந்திரன் ஆட்சிகாலத்தில் தமிழுக்கு இங்கு இடமில்லை; எங்கும் வேதபாடசாலைகளே இருந்தன. தெலுங்கைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட முதலாம் குலோத்துங்கள் காலத்தில்தான் தமிழ் சிறிது தலையெடுத்தது. அதைப்போலவே வரலாறு படிக்காமல் வரலாற்று ஆய்வுகளில் சிறப்பு சேர்த்தவர்கள் இங்குண்டு. இத்தகைய அடையாள அரசியல் அந்த குறிப்பிட்ட அடையாளங்களுக்கு நன்மை செய்வதில்லை; மாறாக அறிவைக் குறுக்குகிறது.

    களப்பிரர்களைப் பற்றித் தேடிப்பார்த்தால் இங்கு கிடைப்பது என்ன? கே.ஏ.நீலகண்ட சாஸ்திரி, கே.கே.பிள்ளை, சதாசிவ பண்டாரத்தார், மு.அருணாசலம் பிள்ளை, ஒளவை துரைசாமிப் பிள்ளை, மா.இராசமாணிக்கனார் என இங்குள்ள பெரிய வரலாற்றாசிரியர்களைத் தேடி வாசித்தால் ஒருசில பக்கங்கள் மட்டுமே கிடைக்கும். கேட்டால் இருண்ட காலம், சங்கம் மருவிய காலம் என்றுதான் பதில்வரும்.

    பத்தாம் வகுப்பு மட்டுமே முடித்து இறுதிக்காலம் வரையில் இடைநிலை ஆசிரியராகவே பணி செய்த மயிலை சீனி. வேங்கடசாமியின் ஆய்வுகள் மூலமே இருண்ட காலம் விடியற்காலம் ஆனது. மேலும் இவர் பவுத்தம், சமணம், பல்லவர்கள், கலைகள் குறித்த பல ஆய்வு நூல்களை வெளியிட்டவர். இவருடைய நூல்கள் அரசுடையாக்கப்பட்டதால் பல பதிப்பகங்கள் வெளியிடுகின்றன. தமிழ்மண் பதிப்பகம் இவருடைய மொத்தப் படைப்புகளையும் 20 தொகுதிகளாக வெளியிட்டுள்ளது.

    ‘களப்பிரர் ஆட்சியில் தமிழகம்’ என்னும் நூலை விடியல் பதிப்பகம் வெளியிட்டது (டிச.2008). அந்நூலில் பின்னுரையாக அ.மார்க்ஸ் எழுதிய ஆய்வுரை மயிலையாரின் ஆய்வுத் தொடர்ச்சியை பேரா.கா.சிவத்தம்பி, பர்ட்டன் ஸ்டெய்ன் ஆகியோர்களின் கருத்துகளையும் இணைத்து களப்பிரர்களைப் பற்றி ஆராய்கிறது. அ.மார்க்ஸ் இயற்பியல் பேராசிரியர், எழுத்தாளர், மனித உரிமைச் செயல்பாட்டாளர். வரலாறு படித்தவர்கள் செய்யாத வேலையை இவர்கள் செய்கிறார்கள். மேலும் இவர் குமுதம் தீராந்தி இதழில் எழுதும் தொடர் ஒன்றில் மணிமேகலை, பவுத்தம், அசோகர் குறித்தான புதிய பார்வைகளை முன்வைக்கிறார். சிந்துவெளி காளையைக் குதிரையாக கிராபிக்ஸ் செய்து இந்துத்துவ வாதிகள் சிந்துவெளி நாகரிகம் ஆரிய நாகரிகமே என்றபோது ‘ஆரியக்கூத்து’ நூலில் அதை அம்பலப்படுத்தியவர்.

    மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி பற்றிய எனது கட்டுரை ஒன்றை கீழ்க்கண்ட இணைப்பில் காணலாம்.

தமிழுலகம் மறந்த ஆய்வறிஞர் : மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி

http://musivagurunathan.blogspot.in/2015/01/blog-post.html

    சிந்துவெளி சித்திர எழுத்துமுறை குறித்த ஆய்வை நெடுங்காலமாக செய்துவரும் தினமணியின் முன்னாள் ஆசிரியர் ஐராவதம் மகாதேவன் இந்திய ஆட்சிப் (IAS) பணி அலுவலர். இவரிடைய ஆய்வுகளின் தொடர்ச்சியை அஸ்கோ பர்போலா போன்றோரிடம் காணலாம். ஒரிசா மாநிலத்தின் கூடுதல் தலைமைச் செயலாளராகப் பணியாற்றும் ஆர். பாலகிருஷ்ணன் IAS இடப்பெயர் ஆய்வுகள் மூலம் ‘சிந்துவெளிப் பண்பாட்டின் திராவிட அடித்தளத்தை’ தமது ஆய்வின் மூலம் நிறுவுகிறார். (பாரதி புத்தகாலய வெளியீடு: ஏப்ரல் 2016)

    வரலாறு, தமிழ் போன்ற துறைகளில் தனது ஆய்வின்மூலம் பங்களிப்பு செய்துள்ள பொ.வேல்சாமி வரலாற்றறிஞரோ, தமிழறிஞரோ அல்ல. இவரைப் போன்றவர்களை மத்தியப் பல்கலைக் கழகங்கள் உள்ளிட்ட அமைப்புகள் ஆய்வுரையாற்ற அழைக்கின்றன. இவரது பொற்காலங்களும் இருண்ட காலங்களும், பொய்யும் வழுவும் போன்ற நூல்கள் சிறப்பானவை.

    நமக்கு பட்டிமன்ற ‘கிளுகிளுப்பு’ப் பேச்சாளர்கள்தான் தேவையாக இருக்கிறது. இவர்களை தமிழ் தொலைக் காட்சி சேனல்களில் கண்டு களிக்கலாமே! இவர்களிடம் கற்றுக்கொள்வதற்கு என்ன இருக்கிறது? வரலாறு, தமிழ், பொருளியல் என எந்தத் துறையாகட்டும், இளங்கலை, முதுகலைப் பாடங்களில் படித்த அல்லது இன்றும் இருக்கின்ற பாடத்திட்டங்களை ஒப்பிக்கின்ற பேராசிரியர்கள் தேவையில்லை. தாங்கள் படித்ததை, இன்றும் மாணவர்களுக்கு வேதம்போல ஒப்பிப்பவர்கள் எந்த புதிய செய்திகள், சமகால நிகழ்வுகள், பொருளாதார மாற்றங்கள் எதையும் உள்வாங்குவதில்லை. திறந்த பார்வை, ஆய்வு நோக்கில் அணுகுபவர்கள் வரலாறு படித்திருக்க வேன்டிய அவசியமில்லை.

    இன்றைய வரலாற்று ஆய்வுகள் அறிவியல் ஆய்வுகளில் அடிப்படையில் நிகழ்பவை. இவற்றை அனுமான வரலாறாக குறுக்குவது பழைய பாணி. தொடர்ந்த படிப்பும் சமகால அறிவும் ஆய்வுத்தேடலும் உள்ளவர்களே இன்றையத் தேவை. சிறப்புச் சொற்பொழிவாளர்களை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வையுங்கள்.

    அந்த வகையில் அறிவியல் பயிற்சிக்கு அழைக்கப்பட்ட எழுத்தாளர், சுற்றுச்சூழல் செயல்பாட்டாளர் நக்கீரன் பாராட்டுகுரியவர். இந்தத் தலைப்பில் பயிற்சியளிக்க அவரைவிட சிறந்தவர்கள் இப்பகுதியில் இல்லை என்றே சொல்லவேண்டும்.. சூழலியல் இன்று மேட்டிமைவாதமாக உள்ள நிலையில் மக்கள், மொழி சார்ந்த இவரது சூழலியல் கோட்பாடுகள் கவனிக்கத்தக்கவை. போர்னியோ காடுகளில் மரம்வெட்டும் தொழிலில் பணியாற்றிய இவர் எழுதிய ‘காடோடி’ நாவல் தமிழுக்கு புதுவரவு. திருவாரூரிலிருந்து வெளியாகும் பேசும் புதிய சக்தி ஆகஸ்ட் 2017 மாத இதழில் இவரது நேர்காணல் வெளியாகியுள்ளது.

    சிறப்பு அழைப்பாளர்கள் அழைக்கும் முன்பு இவற்றைக் கவனித்தில்கொளவது நலம். இல்லையேல் பயிற்சி பொதுகூட்டமாக மாறுவதைத் தவிர்க்க முடியாது.